با بررسى اين روايات، به دست مى‌آيد كه در الگوى نامناسب در حضور، زن، با پرهيز از خودآرايى و تمكين، شوهر خود را ناراحت مى‌كند و با بدزبانى، او را مى‌آزارد. همچنين در الگوى نامناسب در غيبت نيز زن در نبود شوهر، با خودنمايى، از يك‌سو، خود را در معرض نابودى قرار مى‌دهد و از سوى ديگر، با خيانت كردن به شوهر، احساس ناامنى و بى‌اطمينانى را در شوهر ايجاد مى‌كند.

از اين الگوى تعامل، چه انتظارى مى‌توان داشت؟ وقتى از يك سو، زن نسبت به همسرش خود را در حصار قرار مى‌دهد و خودآرايى و تمكين ندارد و شوهر خود را ناراحت مى‌كند و با بدزبانى، او را مى‌آزارد، و از سوى ديگر، با غريبه‌ها، بى‌قيد و بند رفتار مى‌كند و جلوى آنان خودآرايى شده، جلوه‌گرى مى‌كند و نمى‌توان به او در مال و ناموس اطمينان كرد و احساس امنيت داشت، آيا مى‌توان ارتباطى خوشايند و زندگى رضامندى را انتظار داشت؟

زندگى با خيانت، نمى‌تواند زندگى موفّق و رضايت‌بخشى باشد. كاميابى زندگى، نيازمند پايبندى به خانواده و برخوردارى از احساس اطمينان است. در فضاى خيانت، احساس امنيت و آرامش، وجود نخواهد داشت. به تعبير اولياى دين، اين الگوى تعامل، كمرشكن‌[٢] و مايه شقاوت و سيه‌روزى‌[٣] است.

[١]. پيامبر خدا( ص):

ثَلاثٌ مِنَ السَّعَادَةِ وَ ثَلَاثٌ مِنَ الشَّقَاوَةِ ... وَ مِنَ الشَّقَاوَةِ: المَرأَةُ تَرَاهَا فَتَسُوؤُكَ وَ تَحمِلُ لِسَانَهَا عَلَيكَ، وَ إِن غِبتَ عَنهَا لَم تَأمَنهَا عَلَى نَفسِهَا وَ مَالِكَ‌ . سه چيز، شقاوت و سه چيز، سعادت است ... و از شقاوت: زنى كه چون او را ببينى، با زبانش تو را بيازارد و اگر نزدش نباشى، نسبت به ناموس و مالت او را امين ندانى( كنز العمّال، ج ١١، ص ٩٣، ح ٣٠٧٥٥). پيامبر خدا( ص): ثَلَاثٌ هُنَّ العَوَاقِرُ: ... وَ امرَأَةٌ إِن حَضَرَتكَ آذَتكَ وَ إِن غِبتَ عَنهَا خَانَتكَ‌ ( المعجم الكبير، ج ١٨، ص ٣١٩، ح ٨٢٤؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٢٧، ح ٤٣٧٨٥).

[٢]. پيامبر خدا( ص) در سفارش به على( ع) مى‌فرمايد:

يَا عَلِيُّ، أَرْبَعَةٌ مِنْ قَوَاصِمِ الظَّهْرِ: ... وَ زَوْجَةٌ يَحْفَظُهَا زَوْجُهَا وَ هِيَ تَخُونُهُ‌ ؛ اى على! چهار چيز، كمر شكن است: ... و زنى كه شوهرش به او وفادار است؛ ولى او به شوهرش خيانت مى‌كند( كتاب من لا يحضر الفقيه، ج ٤، ص ٣٦٥). پيامبر( ص): ثَلَاثَةٌ هُنَّ أُمُّ الْفَوَاقِرِ: ... وَ زَوْجَةٌ إِنْ شَهِدْتَ لَمْ تَقَرَّ عَيْنُكَ بِهَا، وَ إِنْ غِبْتَ لَمْ تَطْمَئِنَّ إِلَيْهَا ( قرب الإسناد، ص ٨١، ح ٢٦٦؛ بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ١٥١، ح ١٠. نيز، ر. ك: المعجم الكبير، ج ١٨، ص ٣١٩، ح ٨٢٤).

[٣]. امام زين العابدين( ع):

مِنْ شَقَاءِ الْمَرْءِ أَنْ تَكُونَ عِنْدَهُ امْرَأَةٌ مُعْجَبٌ بِهَا وَ هِيَ تَخُونُهُ‌ ( الكافى، ج ٥، ص ٢٥٨، ح ٣؛ مشكاة الأنوار، ص ٤٥٨، ح ١٥٣٣؛ وسائل الشيعة، ج ١٧، ص ٢٤٣، ح ٢٢٤٣٥). پيامبر خدا( ص): ثَلَاثٌ مِنَ السَّعَادَةِ وَ ثَلاثٌ مِنَ الشَّقَاوَةِ ... وَ مِنَ الشَّقاوَةِ: المَرأَةُ تَراهَا فَتَسوؤُكَ وَ تَحمِلُ لِسَانَها عَلَيكَ، وَ إِن غِبتَ عَنهَا لَم تَأمَنهَا عَلَى نَفسِهَا وَ مالِكَ‌ ( المستدرك على الصحيحين، ج ٢، ص ١٧٦، ح ٢٦٨٤؛ كنز العمّال، ج ١١، ص ٩٣، ح ٣٠٧٥٥).