بلكه پيامد منفى هم دارد و سبب ناتوانى انسان در واكنش مناسب مى‌شود.[١] انسان، هميشه و بويژه در چنين موقعيت‌هايى، نيازمند توانايى لازم براى كنش و واكنش مناسب است. بى‌تابى كردن، انسان را ناتوان مى‌سازد و فرصت اصلاح را از بين مى‌بَرَد؛ امّا اگر فرد، بردبارى پيشه كند و در برابر بداخلاقى تاب آورَد، از محنت و رنج آن كاسته مى‌شود،[٢] در برابر آن، درمانده نمى‌شود،[٣] مشكل را تحت كنترل خود درمى‌آورد و بدين سان در حل مشكل، توانمند مى‌گردد.[٤]

به همين جهت، كسى كه توان تاب‌آورى و بردبارى داشته باشد، مى‌تواند اين موقعيت ناخوشايند را كنترل و آن را مديريت كند. بديهى است كه اين توانايى، نقش مهمى در پايدارى خانواده و بازگرداندن صميميت به آن خواهد داشت. با بردبارى و تاب‌آورى در برابر بداخلاقى، مى‌توان نهاد خانواده را از نابه‌سامانى، آشفتگى و نابودى حفظ كرد و بستر را براى واكنش‌هاى اصلاحى مناسب، آماده ساخت.

به همين جهت، اسلام همان اندازه كه بر حُسن خُلق تأكيد دارد، به تاب‌آورى در برابر بداخلاقى نيز توصيه كرده است. پيامبر خدا (ص) در باره صبر زن بر بداخلاقى مرد مى‌فرمايد:

وَ مَنْ صَبَرَتْ عَلَى سُوءِ خُلُقِ زَوْجِهَا، أَعْطَاهَا اللهُ مِثْلَ ثَوَابِ آسِيَةَ بِنْتِ مُزَاحِمٍ.[٥]

هر زنى كه بر بداخلاقىِ شوهرش شكيبا باشد، خداوند همانند پاداش آسيه دختر مزاحم را به او مى‌دهد.

[١]. امام باقر( ع) يا امام صادق( ع):

مَنْ لَا يُعِدَّ الصَّبْرَ لِنَوَائِبِ الدَّهْرِ يَعْجِزْ؛ كسى كه صبر را براى مصيبت‌هاى ناگوار آماده نكند، ناتوان مى‌شود( الكافى، ج ٢، ص ٩٣).

[٢]. امام صادق( ع):

لَم يَستَزِد فِى مَحبُوبٍ بِمِثلِ الشُكرِ، وَلَم يَستَنقِصُ مِن مَكرُوهٍ بِمِثلِ الصَبرِ؛ چيزى چون شكر، بر امور خوشايند نمى‌افزايد و چيزى چون صبر، از امور ناخوشايند نمى‌كاهد( تحف العقول، ص ٣٦٣).

[٣]. امام على( ع):

مَن جَعَلَ لَهُ الصَبرُ وَالِياً لَم يَكُن بِحَدثٍ مُبالِياً؛ هركه صبر را فرمانرواى خود قرار دهد، به هيچ مشكلى اعتنا نمى‌كند( بحار الأنوار، ج ٨٢، ص ١٣٦، ح ٢١).

[٤]. پيامبر( ص):

الصَبرُ سِترٌ مِن الكُروبِ، وَعُونٌ عَلَى الخُطُوبِ‌ ؛ صبر، پوشاننده اندوه‌ها و ياور در برابر مشكلات است( كنز الفوائد، ج ١، ص ١٣٩).

[٥]. مكارم الأخلاق، ج ١، ص ٤٦٢، ح ١٥٧٠؛ بحار الأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٤٧، ح ٣٠.