از سوى ديگر، به زنان، «خوب‌شوهردارى (حُسن التبعّل)» توصيه شده است.[١] همه اين موارد، نشان دهنده تأكيد عميق و حساسيت فراوان دين نسبت به تعامل مثبت و سازنده ميان همسران است. برترين نمونه آن را مى‌توان در خانواده نمونه، يعنى زندگى على (ع) و فاطمه زهرا (عليها السلام) مشاهده كرد. امام على (ع) در توصيف رفتارش با فاطمه (عليها السلام) مى‌فرمايد:

فَوَ اللهِ مَا أَغْضَبْتُهَا وَ لَا أَكْرَهْتُهَا عَلَى أَمْرٍ حَتَّى قَبَضَهَا اللهُ (عزوجل)، وَ لَا أَغْضَبَتْنِي وَ لَا عَصَتْ لِي أَمْراً، وَ لَقَدْ كُنْتُ أَنْظُرُ إِلَيْهَا فَتَنْكَشِفُ عَنِّي الْهُمُومُ وَ الْأَحْزَانُ.[٢]

به خدا سوگند كه تا زنده بود، نه او را عصبانى نمودم و نه به كارى مجبورش كردم! او نيز، نه مرا عصبانى نمود و نه در كارى، از من نافرمانى كرد. هنگامى كه به او نگاه مى‌كردم، غم‌ها و اندوه‌ها از من برطرف مى‌شدند.

امام باقر (ع) نيز در اين باره مى‌فرمايد:

لَا شَفِيعَ لِلْمَرْأَةِ أَنْجَحُ عِنْدَ رَبِّهَا مِنْ رِضَا زَوْجِهَا، وَ لَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ (عليها السلام) قَامَ عَلَيْهَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) وَ قَالَ: اللهمَّ إِنِّي رَاضٍ عَنِ ابْنَةِ نَبِيِّكَ، اللهمَّ إِنَّهَا قَدْ أُوحِشَتْ فَآنِسْهَا، اللهمَّ إِنَّهَا قَدْ هُجِرَتْ فَصَلِّهَا، اللهمَّ إِنَّهَا قَدْ ظُلِمَتْ فَاحْكُمْ لَهَا وَ أَنْتَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ.[٣]

براى زن، هيچ شفيعى نزد پروردگارش كارسازتر از رضايت شوهرش نيست. زمانى كه فاطمه (عليها السلام) درگذشت، امير مؤمنان (ع) بر بالين او ايستاد و فرمود: «بار خدايا! من از دختر پيامبرت راضى هستم. بار خدايا! او تنها شد؛ پس همدم او باش. بار خدايا! او مهجور شد؛ پس تو، به او بپيوند. بار خدايا! به او ستم شد؛ پس تو داوَرَش باش كه تو، بهترين داورانى».

تعامل مثبت و سازنده، عامل بنيادين در تأمين مودّت و رحمت بوده و از توانمندى‌هاى اساسى به شمار مى‌رود. خانواده‌اى موفّق است كه همسران آن، از توان برقرارى يك تعامل مثبت و سازنده برخوردار باشند. امّا سؤال اساسى اين است‌

[١]. ر. ك: تحكيم خانواده از نگاه قرآن و حديث، ص ٢٠٦ به بعد.

[٢]. كشف الغمّة، ج ١، ص ٣٦٣؛ بحار الأنوار، ج ٤٣، ص ١٣٤، ح ٣٢؛ المناقب، خوارزمى، ص ٣٥٣، ح ٣٦٤.

[٣]. الخصال، ص ٥٨٨، ح ١٢؛ بحار الأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٥٦، ح ١.