در اين آيه شريف، تنها بر ناكارآمدى ثروت در ايجاد الفت اشاره شده است؛ امّا مى‌توان آن را به ديگر عوامل مادى و غيرخدايى، مانند: جاه، جمال و ... سرايت داد. پس در يك قاعده كلّى مى‌توان گفت كه ثروت، جاه، جمال و هر عامل مادى و غيرخدايىِ ديگرى، در ايجاد الفت و محبّت، بى‌تأثير است.

بر اين اساس، فهميده مى‌شود كه آسايش و راحتى زندگى، تنها به داشتن همسرى زيبا و صاحب جاه و مال نيست. چه بسا همسرانى كه مال، جاه و جمال دارند؛ امّا كسى را خوش‌بخت نكرده‌اند. خوش‌بختى در زندگى، از آنِ همسرانى است كه ميان آنان «مودّت» و «رحمت» برقرار است و اين مهم، با مال، جاه و جمال به دست نمى‌آيد. از اين رو، اسلام سفارش مى‌كند كه همسر خود را به خاطر مال، جاه و جمال انتخاب نكنيد كه اگر چنين كنيد، خداوند، شما را به همان مؤلّفه‌ها واگذار مى‌كند. امّا اگر به خاطر دين و ايمان با كسى ازدواج كرديد، خداوند، اين عوامل را نيز به شما مى‌دهد.

آنچه زندگى را شيرين و لذّت‌بخش مى‌كند، داشتن ثروت و زيبايى نيست، بلكه مودّت و رحمت است و اين دو، در دست خداوند است. اوست كه ميان دل‌ها انس و الفت برقرار مى‌كند و اين، از هر چيزى براى انسان، دوست‌داشتنى‌تر خواهد بود؛ يعنى داشتن يك زندگى شيرين، لذّت‌بخش و همراه با آرامش و آسايش.

وظيفه همسران‌

تاكنون دانستيم كه خداوند متعال، سرچشمه الفت و عامل برقرارى آن در ميان قلب‌هاست. حال اين پرسش مطرح است كه: آيا همسران در اين راه، نقشى ندارند؟ پاسخ، روشن است: آنان نيز نقش دارند؛ البته نقش آنان در طول نقش يگانه خداوند يكتاست و نه در عرض آن و در كنار و همانند آن. اكنون بايد وظيفه همسران را براى تحكيم مودّت و رحمت، بيان كرد. مهم، اين است كه قوام زندگى زناشويى، بر مودّت و رحمت استوار است و آن نيز ريشه در لطف خداوند متعال دارد؛ امّا همسران نيز به اندازه خود و در طول خواست الهى، وظيفه‌اى دارند كه بايد انجام دهند تا چرخه صميميت، تكميل گردد. به همين دليل، در معارف اسلامى، از