دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٩ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

آنها سفّاح، مِقلاص، جَموح، خَدوع، مظفّر، مؤنّث، نطار، كبش، كَيسر، مَهتور، عيّار، مُصطَلَم، مستصعب، غلام، رهبانى، خليع، يسار، مترف، كديد، اكثر، مُسرف، اكلب، وشيم، صلام و غيوق هستند. گنبد [گردون‌]، قحطى شديد و هلاك كننده‌اى پيش مى‌آورد و در پى آن، قائم به حق، همچون ماه درخشان ميان ستاره‌هاى مرواريدسان، از چهره‌اش ميان كرانه‌هاى زمين، پرده برمى‌گيرد.

هان كه خروج او ده نشانه دارد: نخستين آنها، طلوع ستاره دنباله‌دار است و به جارى‌[١] نزديك است و آشفتگى و آشوب در آن روى مى‌دهد و آن، نشانه‌هاى فراوانى و آسايش است و از هر نشانه‌اى تا نشانه ديگر، شگفتى است و چون نشانه‌هاى دهگانه به انجام رسند، هنگام آن است كه ماه درخشان ما (قائم) پديدار شود و كلمه يگانه توحيد، به كمال رسد [و دين و شعار ديگرى نماند]».[٢]

١٣٧٢. نهج البلاغه:- در سخنرانى امير مؤمنان عليه السلام در ياد كرد پيشامدهاى ناگوار-: فرمود:

«هان! پدر و مادرم فدايشان باد! آنها از جمله كسانى اند كه نامشان در آسمان، معروف و در زمين، ناشناخته است. هشيار و چشم به راهِ [حوادث آينده همانند] پشت كردن كارهايتان و گسسته شدن پيوندهايتان و روى كار آمدن كوچك‌ترتان باشيد آن هنگام، تحمّل ضربه شمشير، براى مؤمن، آسان‌تر از يافتن درهمى از راه حلال است آن هنگام، عطا شونده پاداشى بيشتر از عطا كننده دارد. آن هنگام، نه از باده، كه از نعمت و دوام آن، مست مى‌شويد و بى آن كه ناگزير باشيد، سوگند ياد مى‌كنيد و به راحتى دروغ مى‌گوييد، و آن، هنگامى است كه بلا شما را مى‌گزد، همان گونه كه پالان شتر، كوهانش را مى‌گزد. چه طولانى است اين رنج و چه دور است اين اميد!

[١]. در كتاب ابن طاووس،« المحاذى» و در بحار الأنوار،« الحادى» آمده است كه شايد اسم ستاره‌اى باشد.

[٢]. كفاية الأثر: ص ٢١٣، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٦٧ ح ١٥٥.