مسجدهايشان آباد، در حالى كه از هدايت، [تهى و] ويران است. فقيهان آن زمان، بدترين فقيهان زير سايه آسمان هستند و فتنه از آنان مى‌آيد و به همانها هم باز مى‌گردد».[١]

١٢٩١. نهج البلاغه: امام على عليه السلام فرمود: «زمانى بر مردم مى‌آيد كه از قرآن، جز نشانى از آن و از اسلام، جز نامى از آن نمى‌ماند. در آن روزگار، بناى مسجدهايشان آبادان و از هدايت، ويران است. ساكنان و آبادگرانش، بدترين مردم زمين اند كه فتنه از آنان برمى‌خيزد و خطا به آنان باز مى‌گردد. آنان هر كه را از فتنه كناره گيرد، به آن باز مى‌گردانند و هر كس را از آن پس بنشيند، به سوى آن مى‌رانند».[٢]

١٢٩٢. المصنّف‌، ابن ابى شيبه- با سندش به نقل از حارث بن سويد-: امام على عليه السلام فرمود-:

«از اسلام، چنان مى‌كاهند كه ديگر نام خدا را نيز نمى‌برند و چون اين گونه شود، سلطان دين به جنبش در مى‌آيد [و مؤمنان را به قيام فرا مى‌خواند] و چون چنين شود، گروه‌هايى پراكنده مانند ابرهاى پاييزى از هر سو گردهم مى‌آيند و به خدا سوگند، من نام فرمانده و جاى مَركب‌هايشان را مى‌دانم».[٣]

١٢٩٣. الفتن‌، ابن حماد- با سندش به نقل از ابراهيم تيمى، از پدرش-: امام على عليه السلام فرمود:

«دين، چنان فرو مى‌كاهد كه حتّى كسى خدا را به يگانگى ياد نمى‌كند (/ حتّى نام خدا نيز برده نمى‌شود). آن گاه سلطان دين، اعلام قيام مى‌كند و خداوند، گروه‌هايى‌

[١]. الكافى: ج ٨ ص ٣٠٧ ح ٤٧٩؛ ثواب الأعمال: ص ٣٠١ ح ٤( هر دو منبع با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٩٠ ح ٢١؛ الفردوس: ج ٢ ص ٣١٩ ح ٣٤٤٨( به نقل از معاذ بن جبل با عبارت مشابه)، كنز العمّال: ج ١١ ص ٢٨٠ ح ٣١٥٢٢( به نقل از امام عسكرى عليه السلام در كتاب المواعظ به نقل از امام على عليه السلام) وص ١٨١ ح ٣١١٣٥.

[٢]. نهج البلاغة، حكمت ٣٦٩.

[٣]. المصنّف، ابن ابى شيبة: ج ٨ ص ٥٩٩ ح ٤٥، كنز العمّال: ج ١٤ ص ٥٥٧ ح ٣٩٥٩١؛ الاصول الستّة عشر: ص ٦٤( به نقل از جابر از امام صادق عليه السلام)، شرح الأخبار: ج ٣ ص ٣٦١ ح ١٢٣٠( با عبارت مشابه). نيز، ر. ك: همين دانش نامه ج ٨ ص ٣٧٥ ح ١٦١٦ و ص ٣٧٧ ح ١٦١٧.