امير مؤمنان عليه السلام فرمود:" در اين روز، سفيانى و همراهانش همه كشته مى‌شوند و حتّى كسى نمى‌ماند كه خبرى از آنها بياورد و محروم در آن روز، كسى است كه از غنيمت قبيله كلب [كه همراه سفيانى اند]، بى‌نصيب بماند. سپس [مهدى عليه السلام‌] به كوفه روى مى‌آورد و در آن جا منزل مى‌كند و برده مسلمانى را نمى‌گذارد، جز آن كه او را مى‌خَرَد و آزاد مى‌كند، و بدهكارى را [نمى‌گذارد]، جز آن كه بدهى‌اش را مى‌پردازد، و [نيز] چيز به ستم بُرده شده‌اى را، جز آن كه به صاحبش باز مى‌گرداند و از سپاهش بنده‌اى كشته نمى‌شود، جز آن كه خون‌بهاى او را به صاحبانش تسليم مى‌كند، و كسى كشته نمى‌شود، جز آن كه بدهى‌اش را ادا مى‌كند و نانخوران او را به حقوق‌بگيران از بيت المال ملحق مى‌كند، تا آن كه زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از جور و تجاوز پر شده است. او و خاندانش در رُحبه ساكن مى‌شوند و رُحبه، همان سراى نوح و سرزمين پاك است و [سنّت، اين است كه‌] هيچ مردى از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله جز در جايى پاك و پاكيزه سكنا نمى‌گزيند و كشته نمى‌شوند و ايشان، وصيّانى پاك اند"».[١]

١٣٩٢. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از ابو بصير-: امام باقر عليه السلام فرمود: «قائم در سال فرد، قيام مى‌كند: نُه، يك، سه، پنج» و فرمود: «هنگامى كه بنى اميّه با هم اختلاف مى‌كنند و سلطنتشان از ميان مى‌رود و پس از آن بنى عبّاس فرمان‌روايى مى‌يابند، هماره در اوج فرمان‌روايى و خرّمى عيش خود هستند، تا آن كه با هم اختلاف درونى مى‌يابند، و چون با هم اختلاف كنند، فرمان‌روايى‌شان از ميان مى‌رود و اهل مشرق و مغرب با هم درگير مى‌شوند. آرى و اهل قبله نيز! و مردم از هراس، به سختىِ شديدى مى‌افتند و در همين حال مى‌مانند تا اين كه منادى آسمانى، ندا دهد، و چون ندا داد بشتابيد، بشتابيد».[٢]

[١]. تفسير العيّاشى: ج ١ ص ٦٤ ح ١١٧، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٢٢ ح ٨٧.

[٢]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٦٢ ح ٢٢، الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢٦٠( در اين منبع، بخش پايانى حديث آمده است)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٣٥ ح ١٠٣.