دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧ - ب - زيارت دوم

قدرت، باز مى‌دارى و ما از روزى، آن چيزى را مى‌خواهيم كه سامان دهنده دنيايمان و رساننده به آخرتمان باشد.

خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و ما، والدين ما و همه مردان و زنان باايمان و مسلمان، زنده و مرده آنها را بيامرز و در دنيا و آخرت، به ما نيكى بده و از عذاب دوزخ، نگاهمان دار».

سپس، ركوع و سجود و نشستن و تشهّد و سلام را به انجام مى‌رسانى و چون تسبيحات را گفتى، گونه‌هايت را بر خاك بگذار و چهل مرتبه بگو: «منزّه است خدا! ستايش، ويژه خداست. خدايى، جز اللَّه نيست. خدا، بزرگ‌تر است».

و عصمت و نجات و آمرزش و توفيق عمل نيكو و قبولىِ آنچه را براى تقرّب به او و به قصد ديدار او مى‌كنى، از خدا بخواه و نزد سر [امام عليه السلام‌] بِايست و دو ركعت نماز، به همان گونه كه گذشت، بخوان.

سپس، خود را بر روى قبر بينداز و آن را ببوس و بگو: «خداوند، بر شرفتان بيفزايد، و سلام و رحمت و بركات خدا، بر شما باد!».

و براى خودت و پدر و مادرت و هر كسى كه خواستى، دعا كن و به يارى خداوند، باز گرد.[١]

ب- زيارت دوم‌[٢]

١١٢٥. الإقبال‌- به نقل از ابو منصور بن عبد المُنعم بن نُعمان بغدادى-: از ناحيه مقدّسه،

[١]. المزار الكبير: ص ٤٩٦ ح ٩، بحار الأنوار: ج ١٠١ ص ٣١٧ ح ٨( به نقل از: المزار مفيد).

[٢]. علّامه مجلسى، پس از آوردن اين زيارت، گفته است: بدان كه‌[ شيخ‌] مفيد و سيّد[ ابن طاووس‌]، اين زيارت را در كتاب‌هايشان با حذف سند براى« روز عاشورا» آورده‌اند و مؤلّف المزار الكبير، چنين گفته:« زيارت شهيدان در روز عاشورا: ابو الفتح محمّد بن محمّد جعفرى- أدام اللَّه عزّه- براى من روايت كرد از ... و نيز شيخ محمّد بن احمد بن عيّاش، به من خبر داد از. ..» و عيناً همين زيارت را نقل كرده؛ امّا ما آن را در زيارت‌هاى مطلقه آورديم؛ زيرا حديث، دلالتى بر اختصاص داشتن آن به زمان خاصّى ندارد.