١٢٠٧. قرب الإسناد- با سندش به نقل از حنان بن سدير-: از امام صادق عليه السلام در باره فرو رفتن زمين در بيداء پرسيدم. فرمود: «به فاصله چهار فرسنگى جلوى مصيرا[١] و دوازده ميلى‌[٢] از چاپارخانه‌اى كه در ذات الجيش‌[٣] است».[٤]

١٢٠٨. صحيح البخارى‌- با سندش به نقل از عايشه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «لشكرى آهنگ كعبه را مى‌كند؛ ولى چون به بيداء مى‌رسند، از اوّل تا آخرشان به زمين فرو مى‌روند».

گفتم: اى پيامبر خدا! چگونه از اوّل تا آخرشان به زمين فرو مى‌روند، در حالى كه ميان آنان، رانندگان و محافظان و يا كسانى هستند كه از آنها به شمار نمى‌آيند؟

فرمود: «از اوّل تا آخرشان در زمين فرو مى‌روند و سپس هر كدام بر نيّتشان محشور مى‌شوند».[٥]

١٢٠٩. صحيح مسلم‌- با سندش به نقل از عبد اللَّه بن صفوان، از امّ المؤمنين-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«به زودى به اين خانه (كعبه)، گروهى پناهنده مى‌شوند كه نه پشتيبانى دارند و نه عِدّه و عُدّه‌اى. لشكرى در پى آنان روانه مى‌شود كه چون به سرزمين بيداء مى‌رسند، به زمين فرو مى‌روند».[٦]

[١]. مصيرا كه احتمالًا همان صفراء است، نام جايى است كه با توجّه به احاديث ديگر در باره بيداء، نزديك‌مدينه قرار دارد( م).

[٢]. ميل، واحد مسافت و يك سوم فرسنگ است.

[٣]. ذات الجيش، جايى نزديك مدينه و ظاهراً همان بيداء است.

[٤]. قرب الإسناد: ص ١٢٣ ح ٤٣٢( با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٨١ ح ٣.

[٥]. صحيح البخارى: ج ٢ ص ٧٤٦ ح ٢٠١٢، صحيح ابن حبّان: ج ١٥ ص ١٥٥ ح ٦٧٥٥، سنن الترمذى: ج ٤ ص ٤٦٩ ح ٢١٧١، سنن ابن ماجة: ج ٢ ص ١٣٥١ ح ٤٠٦٥، مسند ابن حنبل: ج ١٠ ص ١٧٠ ح ٢٦٥٣٧، مسند الطيالسى: ص ٢٢٤ ح ١٦١١( در منابع چهارگانه به نقل از امّ سلمه با عبارت مشابه)، كنز العمّال: ج ١٢ ص ٢٠٣ ح ٣٤٦٦٩.

[٦]. صحيح مسلم: ج ٤ ص ٢٢١٠ ح ٧؛ العمدة: ص ٤٢٧ ح ٨٩٣. نيز، ر. ك: مسند ابن حنبل: ج ١٠ ص ١٦٦. ح ٢٦٥٢٠ و ص ٢١٧ ح ٢٦٧٥٢ و المعجم الكبير: ج ٢٣ ص ٣٦٥ ح ٨٦١ و مسند أبى يعلى: ج ٦ ص ٢٨٤ ح ٦٩٧١ و تاريخ دمشق: ج ٢٩ ص ٢٠٥.