دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٥ - ٢/ ١٨ و اين چند نشانه

فرمود: «جايگاهم، ميان زمين و آسمان است و جايگاه فرودم، آن جاست كه شيعيانِ سِتَبر و رنج‌ديدگان استوار هستند كه در برابر ستم، سر فرود نمى‌آورند و براى آخرت، از هيچ مشكل و سختى‌اى روى نمى‌گردانند. آنان، ميراثبَران على عليه السلام و وارثان خانه اويند».[١]

١٣٨٧. الملاحم و الفتن‌- به نقل از برخى از شيعيان مورد اعتماد-: مولايمان امام زين العابدين عليه السلام، روزى كه به مسجد جامع كوفه وارد شد و پس از نماز خواندن در آن، بر بلندى كوفه ايستاد و فرمود: «هموست، هموست، اى نجف (بلندى)!». سپس گريست و فرمود: «واى بر آن، از بلاى بزرگ!».

از ايشان در باره اين سخن پرسيدند. فرمود: «هنگامى كه سيل و باران، اين بلندى را فرا بگيرد و آتش در سنگ و خاك حجاز نمايان شود و تاتارها بغداد را به چنگ آورند، منتظر ظهور قائم منتظَر باشيد».[٢]

١٣٨٨. الغيبة، طوسى- به نقل از حذلم بن بشير-: به امام زين العابدين عليه السلام گفتم: خروج امام مهدى عليه السلام را براى من توصيف كن و نشانه‌ها و علامت‌هاى آن را به من بشناسان.

فرمود: «پيش از خروج او، خروج مردى به نام عوف سُلَمى در سرزمين جزيره‌[٣] است كه جايگاهش تكريت‌[٤] و قتلگاهش مسجد دمشق است. سپس شعيب بن‌

[١]. دلائل الإمامة: ص ١٨٤ ح ١٠٣.

[٢]. الملاحم و الفتن: ص ٣٦٩ ح ٥٤١. نيز، ر. ك: الصراط المستقيم: ص ١٩٤ ح ١٣١٢.

[٣]. جزيره، به منطقه‌اى از شمال عراق مى‌گويند كه ميان دو رود بزرگ دجله و فرات، محصور است.

[٤]. تكريت، در صد و هشتاد كيلومترى شمال بغداد، واقع شده است.