دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٥ - ب - ماه رجب

مى‌دهد كه در آن، خواص و ياران ويژه و نزديكان هم گرفتار مى‌شوند و اين، هنگامى است كه شيعه تو پنجمين نفر از هفتمين نسل تو را نمى‌يابند؛ كسى كه زمينيان و آسمانيان از فقدانش اندوهگين مى‌شوند و بسى مرد و زن باايمان كه از فقدان او متأسّف و غمگين و سرگردان اند".

سپس مدّتى دراز سر به زير انداخت و آن گاه سرش را بالا آورد و فرمود: «پدر و مادرم به فداى همنام و شبيه من و شبيه موسى بن عمران؛ او كه رداها" و يا فرمود:

" گريبانش، از نور قدس، فروغ مى‌گيرد! گويى آنها را در نااميدترين حالت مى‌بينم و سپس ندايى كه فرد دور، آن را مانند نزديك مى‌شنود و براى مؤمنان، رحمت و براى منافقان، عذاب است".

گفتم: آن ندا چيست؟

فرمود:" سه صدا در رجب است: نخستين آنها، «هان! لعنت خدا بر ستمكاران باد» است و دومين، «نزديك شدنى، نزديك شده است» و سومى، بدنى نمايان هنگام طلوع خورشيد مى‌بينيد كه ندا مى‌دهد: هان! خداوند، فلان فرزند فلان (نسبش را تا على عليه السلام مى‌گويد) را روانه كرده و هلاك ستمكاران به دست اوست و اين هنگام، فَرَج مى‌رسد و خداوند، دل‌هاى آنان (شيعيان تو) را شفا مى‌دهد و خشم دل‌هايشان را مى‌زدايد".[١]

گفتم: اى پيامبر خدا! امامان پس از من، چند تن‌اند؟

فرمود:" پس از حسين، نُه تن كه نهمين نفر، قائم ايشان است".

[١]. اقتباس از آيه ١٤ و ١٥ سوره توبه است.