جبّاران است، او را بشكند، و قهر و قمع كند، و آن جبّار را از قم و اهل قم مشغول كرداند به چيزى ديكر، و آن جبّار را به داهيه و مصيبتى و دشمنى مبتلا كرداند، تا او به سبب آن دشمن و واقعه، از قم و اهل قم، خاطر او فارغ شود و بذان نپردازد.

بعد از آن فرمود كه: حق- سبحانه و تعالى-، جبابره روى زمين را، در ايّام دولت ايشان، ذكر قم و ياد آن از خاطر ببرد، تا ايشان قم و اهل قم را فراموش كنند، جنانج ذكر حقّ- عزّ و علا- فراموش كرده باشد.[١]

٢/ ٢ قيام دعوتگران دروغين‌

١٢٨٦. الإرشاد- با سندش به نقل از ابوخديجه-: امام صادق عليه السلام فرمود: «قائم، خروج نمى‌كند تا آن كه پيش از او، دوازده نفر از بنى هاشم خروج كنند كه همگى به سوى خود مى‌خوانند».[٢]

١٢٨٧. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از عبد الكريم بن عمرو خثعمى، از مردى-: امام صادق عليه السلام فرمود-: «قائم، قيام نمى‌كند تا آن كه دوازده مرد، قيام كنند كه همگى يك سخن مى‌گويند:

" او را ديده‌اند"؛ ولى او آنها را تكذيب مى‌كند».[٣]

١٢٨٨. الكافى‌- با سندش به نقل از مفضّل بن عمر-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «از بر سرِ زبان انداختن بپرهيزيد! هان به خدا سوگند، امامتان در روزگار شما سال‌هايى غايب خواهد شد و چنان [به طول مى‌كشد و] آزمايش مى‌شويد كه گفته مى‌شود: مرده، كشته شده، هلاك شده است و معلوم نيست به كجا رفته است! و چشم‌هاى مؤمنان بر او اشك خواهند ريخت و مانند كشتى‌ها در امواج دريا واژگون مى‌شويد و جز كسى كه خدا از او پيمان گرفته و ايمان را در دلش نگاشته و با روح خود، استوارش داشته است، نجات نمى‌يابد و دوازده پرچم ناشناخته و شبيه به حقيقى كه از هم باز شناخته نمى‌شوند،

[١]. تاريخ قم: ص ٢٦٦، بحار الأنوار: ج ٦٠ ص ٢١٢ ح ٢٢.

[٢]. الإرشاد: ج ٢ ص ٣٧٢، الغيبة، طوسى: ص ٤٣٧ ح ٤٢٨، إعلام الورى‌: ج ٢ ص ٢٨٠، كشف الغمّة: ج ٣ ص ٢٤٩، الخرائج و الجرائح: ج ٣ ص ١١٦٢، الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢٤٩، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٠٩ ح ٤٧.

[٣]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٧٧ ح ٥٨، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٤٤ ح ١٢١.