دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - الف - زيارت اول

سپس، رو به قبله مى‌كنى و دو ركعت نماز مى‌گزارى كه در ركعت اوّل، سوره انبيا و در ركعت دوم، سوره حشر را مى‌خوانى و در قنوتش مى‌گويى: «خدايى جز خداى بردبارِ بزرگوار نيست. خدايى جز خداى والاى بزرگ نيست. خدايى جز خداوندِ مالك آسمان‌هاى هفتگانه و زمين‌هاى هفتگانه و آنچه در آنها و ميان آنهاست، نيست، بر خلاف دشمنانش و با انكار شريك گيرندگانش، با اقرار به ربوبيّتش و خشوع در برابر عزّتش.

اوّل است، بدون آن كه اوّلى باشد، و آخِر است، بدون اين كه آخِرى باشد. با قدرتش بر همه آشكار است و نهان‌تر از هر چيز است، با دانش و لطافتش. خِردها بر ژرفاى بزرگى‌اش آگاه نمى‌شوند و وهم‌ها، حقيقتِ چيستى‌اش را در نمى‌يابند و جان‌ها، چگونگى معانى او را تصوّر نمى‌نمايند. بر درون‌ها، آگاه است و به باطن‌ها، شناسا. چشم‌هاى خيانتكار را مى‌شناسد و پنهانكارى‌هاى سينه‌ها را مى‌داند.

خدايا! تو را بر تصديقم نسبت به فرستاده‌ات و ايمانم به او و آگاهى‌ام به منزلتش، گواه مى‌گيرم. گواهى مى‌دهم كه او، پيامبرى است كه حكمت، به فضلش زبان گشوده است و پيامبران، به او بشارت داده‌اند و به اقرار به آنچه آورده، فرا خوانده‌اند و به تصديق او، ترغيب كرده‌اند؛ و [دليل اين همه،] سخن خداى متعال است كه: «او را كه نزد خود، در تورات و انجيل، مكتوب مى‌يابند. ايشان را امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند و پاكى‌ها را بر ايشان، حلال، و خبيث‌ها را بر ايشان، حرام مى‌نمايد و سنگينى و بندهايى را كه بر ايشان بود، از آنان بر مى‌دارد».

پس بر محمّد، فرستاده‌ات به سوى انس و جن و سَرور پيامبران برگزيده، و بر برادر و پسرعمويش- كه هيچ گاه و چشم بر هم زدنى، به تو شرك نورزيدند-، درود فرست، و نيز بر فاطمه زهرا، سَرور زنان جهانيان، و بر دو سَرور جوانان بهشتى، حسن و حسين؛ درودى ماندگار و جاودان، به عدد قطره‌هاى ريز باران و به‌