دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٧ - ١/ ٣ - ١ حتمى بودن كشته شدن نفس زكيه

به كوفه سرازير مى‌شوند و گرداگرد آن را خراب مى‌كنند. آن گاه به سوى شام رو مى‌كنند و سپس پرچم هدايتى از كوفه بيرون مى‌آيد كه به دو گروه از آن لشكر مى‌رسد[١] و آنها را مى‌كشند، به گونه‌اى كه حتّى كسى از آنها نمى‌ماند تا خبرى بياورد و غنيمت‌ها و اسيران در دست آنان را نجات مى‌دهند و لشكر ديگر سفيانى در مدينه فرود مى‌آيد و آن را سه روز و سه شب غارت مى‌كنند و سپس خارج مى‌شوند و به مكّه روى مى‌آورند تا اين كه در بيداء (بيابان ميان مدينه و مكّه)، خداوند، جبرئيل را روانه مى‌كند و به او مى‌فرمايد:" اى جبرئيل! برو و آنان را هلاك كن" و او با پايش ضربه‌اى به آن بيابان مى‌زند و خداوند، آنان را به زمين فرو مى‌برد، و اين، همان سخنش در سوره سبأ است: «و كاش آن گاه را مى‌ديدى كه چه سان هراسان اند و راه گريزى ندارند ...» و هيچ كس از آنها نجات نمى‌يابد، جز دو تن كه يكى بشارت مى‌دهد و يكى هشدار، و هر دو از قبيله جهينه اند، و از اين جا سخن:" و خبر يقينى، نزد جهينه است" آمده است».[٢]

١/ ٣ كشته شدن نفْس زكيّه‌

١/ ٣- ١ حتمى بودن كشته شدن نفْس زكيّه‌

١٢١٣. الغيبة، طوسى- به نقل از ابوحمزه ثمالى-: به امام صادق عليه السلام گفتم: امام باقر عليه السلام مى‌فرمود: «خروج سفيانى، حتمى است و نداى آسمانى و طلوع خورشيد از مغرب‌

[١]. عبارت عربى« على الفئتين»، در برخى منابع نيامده و در برخى به شكل« على ميلين( دو ميلى كوفه)» وبرخى« على ليلتين( به فاصله دو شب)» آمده است( م).

[٢]. تفسير الطبرى: ج ١٢ ص ١٠٧، تفسير القرطبى: ج ١٤ ص ٣١٥؛ مجمع البيان: ج ٨ ص ٦٢٢( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٨٦.