ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٥٩ - خليلى حاج ميرزا حسين بن حاج ميرزا خليل
خليفة المرتضى
برعكس خليفة الشيخ، بيشتر بتقى الدين اطلاق شده و گاهى عبد العزيز ابن البراج را گويند.
خليلى برهان الدين بن عمر بن ابراهيم بن خليل
- خليلى جعبرى، از افاضل عامّه قرن هشتم ميباشد كه فقيه قارى متقن متفنّن، كنيهاش ابو اسحق، لقبش در بغداد تقى الدين، در غير آن برهان الدين بود قرائات سبعه را از بعض ديگر افاضل وقت خود اخذ كرد، نخست در دمشق سكونت داشت، اخيرا بقدس خليل رفته و چهل سال در آنجا اقامت كرد تا بسال ٧٣٢ ه قمرى (ذلب) در حدود هفتاد و دو سالگى درگذشت. تأليفات سودمند داشته و از آن جمله است:
١- تدميث التذكير فى التأنيث و التذكير ٢- ديوان شعر كه هردو در مصر چاپ شده است.
(ص ٦٩٩ مط)
خليلى حاج ميرزا حسين بن حاج ميرزا خليل
- تهرانى، در اوائل قرن حاضر چهاردهم هجرت از اكابر فقهاى شيعه بشمار ميرفت، در بدايت حال از شاگردان صاحب جواهر بود، بعد از وفات او حاضر حوزه شيخ مرتضى انصارى سالف الترجمة گرديد، پس از وفات شيخ نيز مشغول تدريس علوم دينيّه شد تا در سال ١٣١٢ ه قمرى بعد از وفات حاج ميرزا محمد حسن شيرازى آتى الترجمة، مرجع تقليد بعضى از بلاد شيعه و حوزه درسش نيز محل استفاده اكثر افاضل وقت گرديد. با آنهمه كبر سن، ضعف و ناتوانى، اشتغالات علمى و زحمات حوزه كه داشته اصلا از عبادات دينى تقاعد نمىورزيد، در انجام وظائف مقرّره شرعيّه مسجد كوفه و مسجد سهله اهتمام تمام داشت، بين الطلوعين روز جمعه دهم شوال ١٣٢٦ ه قمرى (غشكو) در مسجد سهله وفات يافت، جنازهاش بنجف نقل شد و در مقبره مخصوص خود مدفون گرديد. پوشيده نماند كه صاحب ترجمة يكى از اركان تبديل اوضاع سلطنت استبدادى بتشكيلات حكومت جديد و از قائدين نهضت ملى ايران بود بلكه در عتبات، يكى از اركان ثلثه اين مرام سياسى بشمار ميرفت، دو تن ديگر نيز آخوند خراسانى سالف الترجمة و شيخ عبد اللّه مازندرانى آتى الترجمة ميباشند.