و تاريخ بنا و اقسام بغداد محتوى بوده و در سال ١٩٠٤ م در پاريس چاپ شده است ١٧- المكمل فى بيان المهمل و غير اينها. با اينكه خطيب از اعاظم فقها بوده در تاريخ و علم حديث شهرت يافت، در كثرت محفوظات و روايات بمقام قدماى حفّاظ رسيد، در حديث علّامه وقت خود بود، گويند كه آن علم شريف بدو منتهى گشته و سلسله حفّاظ با وى ختم گرديد. وفات خطيب، روز دوشنبه هفتم ذى الحجه سال چهارصد و شصت و سه هجرت (٤٦٣ ه قمرى) در هفتاد و يك سالگى در بغداد واقع و بحسب وصيّت خودش جنب قبر بشر حافى مدفون گرديد. در همان سال ابو عمر يوسف بن عبد اللّه، صاحب كتاب استيعاب نيز كه حافظ غرب بوده (شرح حالش بعنوان ابن عبد البر خواهدآمد) وفات يافت چنانچه خطيب حافظ شرق بوده است. ابو اسحق شيرازى كه از تلامذه خطيب و خوشه‌چين مصنّفات وى بوده با ديگر اكابر وقت در تشييع جنازه‌اش حاضر بوده‌اند. گويند شيخ ابو بكر بن زهراء صوفى، قبرى براى خود نزد قبر بشر حافى تهيه كرده بود، هرهفته يك مرتبه در توى آن قبر ميخوابيد و تمامى قرآن را تلاوت مينمود، بعد از وفات خطيب كه ميخواستند نزد قبر بشر دفنش كنند اصحاب حديث نزد ابو بكر مذكور آمده و خواستار دفن خطيب در قبر مذكور او گرديدند، ابو بكر شديدا امتناع نمود، ايشان قضيّه را بابو سعد صوفى اظهار كردند، ابو سعد ابو بكر را احضار كرد و گفت نمى‌گويم كه تو قبر خود را كه بدان ترتيب براى خودت تهيه كرده‌اى بخطيب بده لكن همين‌قدر مى‌گويم كه اگر بشر زنده بود و تو هم نزد او نشسته باشى و در همان حال خطيب وارد شده و بخواهد او نيز نزد تو بنشيند آيا دوست دارى كه تو بالاتر از خطيب و نزديكتر به بشر نشسته باشى گفت نه، فورا بلند شده و خطيب را در جاى خودم مى‌نشاندم، ابو سعد گفت اكنون هم بايد همين‌طور باشد پس ابو بكر در اثر اين جمله قبول نموده و راضى شد كه خطيب را در همان قبر مذكور او دفن كنند. گويند كه خطيب بلاعقب بود، در حال مرض موت، تمامى اموال خود را بفقرا و فقها و اصحاب حديث تقسيم و كتابهاى خود را نيز بمسلمين وقف كرد و وصيّت نمود كه لباسهايش را نيز بعد از وفاتش تصدّق نمايند و نيز گويند خطيب در مكّه،