روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٤ - ترجمه

گفت:برو كه هرچه پيش از اين [١]كرده‌اى بر تو از آن هيچ نيست.آنگه [٢]رسول -عليه السلام-ايشان را عطا داد و خلعت [٣]،و عمرو بن الأهتم از ايشان بازپس ايستاده بود كه ميان او و قيس بن عاصم چيزى بود.رسول-عليه السلام-او را نيز همان بفرمود كه ايشان را داده بود [٤].قيس بن عاصم در حقّ او شعرى بگفت و از آن سبب گفتار دراز شد [٥]و آوازشان بلند شد [٦].خداى تعالى اين آيات [٧]فرستاد. لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ .

آنگه گفت: إِنَّ الَّذِينَ يُنٰادُونَكَ مِنْ وَرٰاءِ الْحُجُرٰاتِ ،آنان كه تو را آواز مى‌دهند از برون حجره‌ها-يعنى بنى تميم-و تو را به نام مى‌خوانند،چنان كه رفت.اين قول قتاده است.عبد اللّه عبّاس گفت:رسول-عليه السلام- سريّتى [٨]به بنى العنبر [٩]فرستاد و عيينة بن الحصن [١٠]الفزارىّ را برايشان [١١]امير كرد.چون بشنيدند كه لشكر پيغامبر [١٢]آمد بگريختند و عيال را رها كردند.عيينه ايشان را به بردگى بياورد به مدينه [١٣]پس از آن مردان ايشان بيامدند تا فديه دهند و زنان و فرزندان [١٤]بازخرند.چون به مدينه رسيدند وقت قيلوله بود و رسول-عليه السّلام-در بعضى [١٥][٦-ر]حجرات زنان خفته بود.بر در حجره بايستادند و آواز دادند:اخرج الينا يا محمّد!رسول را بيدار كردند.رسول -عليه السلام-برون [١٦]آمد.گفتند:اين عيال ما را با ما ده يا فديه بستان [١٧].