روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٠٥ - ترجمه

ابو سلمه گفت:از ابو هريره كه:چون [١]آيت فرود آمد اهل صفّه بگريستند [٢].

رسول-عليه السلام-گفت:به دوزخ نشود [٣]آن‌كه [٤]از ترس خداى بگريد و به بهشت نشود [٥]آن‌كه بر معصيت مصرّ باشد و اگر شما گناه نكنى خداى قومى را بيارد [٦]كه گناه كنند تا ايشان را بيامرزد و به بهشت برد.

مردى صحابى روايت كند،نام او حازم [٧]،گفت:جبرئيل-عليه السلام- به نزد [٨]رسول-عليه السلام-آمد،و مردى به نزديك [٩]رسول-عليه السلام- مى‌گريست،جبرئيل گفت:اين كيست كه مى‌گريد؟گفت:فلان است.جبرئيل -عليه السلام-گفت:هر چيزى [١٠]از اعمال بنى آدم بسنجند [١١]الّا گريه كه خداى تعالى به يك اشك درياهاى پرآتش بنشاند.

عبد اللّه بن سائب گفت:سعد بن ابى وقّاص به شهر ما آمد پس ازآن‌كه نابينا شده بود.من به سلام او شدم پرسيد مرا گفت:تو كيستى؟من نسب خود بگفتم [١٢].گفت:يا ابن اخ من شنيده‌ام كه آواز تو به قرآن خوش است [١٣]و من از رسول-عليه السلام-شنيدم [١٤]كه اين قرآن محزن [١٥]فرود آمد چون قرآن خوانى بگريى يا [١٦]بطبع اظهار گريه كنى بتكلّف [١٧].