روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٥٣ - ترجمه

حق‌تعالى به نجوم آسمان قسم كرد براى آن‌كه ايشان دليلان راهروند،في قوله: وَ عَلاٰمٰاتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ [١].و زينت آسمان‌اند،في قوله: إِنّٰا زَيَّنَّا السَّمٰاءَ الدُّنْيٰا بِزِينَةٍ الْكَوٰاكِبِ [٢].حق‌تعالى آسمان را به دوازده ستاره بياراست و زمين را به دوازده [٣]معصوم.راهرو در بيابان به آن ستارگان راه برند،و گمراه [٤]در دين بدين ستارگان راه برند و اين بيتها به صادق-عليه السلام-نسبت كردند.

فى الاصل كنّا نجوما يستضاء بنا و فى البريّة نحن اليوم برهان
نحن البحور التي فيها لغائصها درّ ثمين و ياقوت و مرجان[٦٧-ر]
منازل القدس و الفردوس نملكها فنحن للقدس و الفردوس خزّان
من شذّ عنّا فبرهوت مساكنه و من اناب فجنّات و ولدان
عجب افتاد كار ايشان،هم ايشان دريا [٥]و هم ايشان ستاره تا بيگانه را در ميانه ره نباشد.

عكرمه گفت از عبد اللّه عبّاس كه:مراد [٦]«نجوم»رجوم است؛آن ستارگان كه به آن شياطين را رجم كنند،چون قصد استراق سمع كنند،هر نجمى از آن رجمى است شيطانى را كه قصد كارى كند كه او را نباشد [٧]تا بهرى را به نور حجّت قهر كند و بهرى را به نار سطوت بسوزاند.و اشتقاق«نجم»از نجم باشد اذا طلع،يقال:نجم السّنّ و نجم القرن و نجم النّبت،إذا طلع،الّا آن است كه از طلاق او نجم آسمان دانند.

ضحّاك گفت:مراد به نجم،نجوم قرآن است كه خداى تعالى نجم