روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٧ - ترجمه

مى‌كردند تا بطن [١]نخله آمد و قوم خود را گفت:اهل مكّه را دو كوه است كه آنجا طواف مى‌كنند،و خدايى است ايشان را كه او را مى‌پرستند [٢]و شما را نيست.

گفتند:پس چه فرمايى؟گفت:من تدبيرى سازم.برفت و سنگى از كوه صفا بكند و يكى از مروه و بياورد و بنهاد در برابر يكديگر،گفت:اين صفا و مروۀ شماست و سه سنگ بگرفت و برهم نهاد در بن درخت [٣]خرما و گفت:اين معبود شماست اين را مى‌پرستى [٤]و آنجا طواف مى‌كنى [٥].همچنين مى‌كردند تا رسول-عليه السلام-مكّه بگشاد [٦]،بفرمود تا آن سنگها برداشت و آن درخت ببريدند،و تولّاى [٧]درخت بريدن خالد وليد [٨]را فرمود.ابن زيد گفت:خانه‌اى بود به طايف در كه ثقيف [٩]پرستيدندى.

وَ مَنٰاةَ الثّٰالِثَةَ الْأُخْرىٰ ،ابن كثير«مناءة»خواند به مدّ،و ابو بكر و عاصم [١٠]همچنين روايت كردند [١١].و أنشد:

الأهل أتى تيم [١٢]بن عبد مناءة على الشّنء فيما بيننا ابن تميم
و باقى قرّاء مقصور [١٣]خواندند.قتاده گفت:اين بتى بود كه خزاعه [١٤]پرستيدندى و در اصل قديد را بود.ابن زيد گفت:نام خانه‌اى است در مشلل [١٥]، بنو كعب[٧٧-ر]آن را پرستيدندى[ضحّاك گفت:صنمى بود از آن هذيل و