روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٨٩ - ترجمه

گويد بخلاف آن است.قوله: وَ الذّٰارِيٰاتِ جمع ذاريه باشد يقال:ذرت الرّيح التراب على وجه الارض تذروه ذروا و اذرت تذرى اذراء بمعناه.قال اللّه تعالى:

تَذْرُوهُ الرِّيٰاحُ [١] حق‌تعالى قسم كرد [٢]به بادهاى جهنده كه بر آنچه آيد آن را در هوا [٣]برد.عثمان الاعرج گفت:ما را چنين روايت كردند كه مسكن باد در زير بال كروبيان است كه حاملان كرسى‌اند ازآنجا بيايد بر گردون [٤]آفتاب آيد،ازآنجا بيايد بر سر كوهها از سر كوهها به بيابانها درآيد.امّا شمال را گزر [٥]به بهشت عدن باشد [٦]از هواى [٧]بهشت نصيبى گيرد و از ارواح صدّيقان،پس در حدّ خود جستن گيرد.و حدّ مهبّ او از كرسى بنات النعش تا به مغرب آفتاب و حدّ مهبّ دبور از مغرب آفتاب باشد تا به مطلع سهيل،و حدّ مهبّ جنوب از مطلع سهيل باشد تا به مطلع آفتاب و حدّ مهبّ صبا از مطلع آفتاب است تا به كرسى بنات النّعش،اين در حدّ آن نشود و آن در حدّ اين،چنان كه حق‌تعالى تقرير كرده است.

در خبر است كه يك روز موسى-عليه السلام-گفت در مناجات با خداى تعالى:الهي ارني سرا من سرائر حكمتك؛بار خدايا سرّى از اسرار حكمت تو با من نماى [٨][٤٠-پ]،گفت:ازآنجا برو [٩]بر گذر [١٠]تو ديهى است،در آن ده [١١]رو،به ميان آن ده [١٢]چهار سراى بينى،در آن سرايها بزن و بگو كه شما چه مردمانى [١٣]و كار و پيشۀ شما چيست،و از خداى چه مى‌خواهى [١٤]؟