كه در حال الجا و اضطرار آرند،موقعى ندارد. سُنَّتَ اللّٰهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبٰادِهِ [١]، و نصب او بر مصدرى لا من لفظ الفعل،و التقدير:فعل اللّٰه بهم ذلك فعله بمن [٢]كان قبلهم.و كوفيان گفتند:بحذف الجار و التقدير كسنة اللّٰه.و گفتند:على اضمار فعل مقدر،اى،اذكروا سنة اللّٰه،و آن را نصب بر اغرا گويند،يعنى نهاد و طريقت و عادت خداى است-جل‌جلاله [٣]-در امتان سلف كه با ايشان[١٤٩-ر] همين كرده است از بعثت انبيا و ارسال رسل و انزال كتب و بيان شرايع و نصب ادلت و اقامت حجج براى اعذار و انذار.آنگه چون ايشان كفران كرده‌اند و كافر شده، عذاب فرستاده است و چون عذاب ديده‌اند،ايمان آورده‌اند،عند الالجاء و الاضطرار، ايمانى نامقبول. قَدْ خَلَتْ، قد [٤]مضت و سبقت،سابق شده است. وَ خَسِرَ هُنٰالِكَ الْكٰافِرُونَ، و زيانكار شدند آن جايگاه و عند آن حال كافرانى كه بر باطل بودند به حصول عقاب ايشان و فوت ثواب از ايشان-نعوذ بالله من تلك الحال [٥].

[١] .اساس،آب:عبادى،با توجه به قرآن تصحيح شد.

[٢] .اساس:لمن،به قياس با نسخۀ آج،تصحيح شد.

[٣] .ما:تعالى.

[٤] .ما،گا،لا،آد:اى.

[٥] .آج،الحاله،لا،افزوده:و بالله التوفيق.