افزون بر آن اين كه، حديث به سند صحيح از ابو عبيده از امام صادق (ع) روايت شده است و صدوق آن را در كتاب«ديات» در باب ديه نطفه و علقه و...، حديث ٦، روايت كرده است.

و نيز شيخ آن را در «تهذيب» در باب حوامل و حمول ازكتاب ديات، حديث ١٥، ج١٠، ص٣٨٧ روايت كرده است. در «استبصار» در باب ديه جنين از كتاب ديات، حديث ٩، ج٤، ص٣٠١ روايت شده و همچنين، شيخ حر عاملى در «وسائل»،در باب ٢٠ از ابواب ديات اعضا از كتاب ديات، اين حديث را از تهذيب و استبصار نقل كرده است. عبارت حديث در اينجا با عبارت آن در اول اختلاف دارد كه و اين اختلاف در لفظ به اختلاف در معنا نمى‌انجامد.

در اين حديث ]دوم [ آمده است: «عن أبي عبيدة عن أبي عبد اللّه‌ (عليه السلام) في امرأة شربت دواء و هي حامل لتطرح ولدها فالقت ولدها، قال: إن كان له عظم قد نبت عليه اللحم و شقّ له السمع والبصر فانّ عليها دية تسلمها الى أبيه. قال: وان كان (جنيناً - يب، صا) علقة أو مضغة، فانّ عليها اربعين ديناراً أو غرةّ تسلمها الى ابيه. قلت: فهى لاترث من ولدها من‌ديته؟ قال: لا، لأنّها قتلته».

در هر حال، خواه اين روايت، صحيحه ديگرى باشد و يا همان صحيحه نخست - و اين توهّم از مشخص نبودن معصومى كه از او نقل شده، پيش آمده است - ترديدى در يگانگى مضمون اين دو وجود ندارد و هر دو بر حرمت سقط جنين و اين كه از گناهان كبيره است، دلالت دارند.

نتيجه بحث:در حرمت «سقط جنين» نبايد ترديد كرد، حتى در آغاز تشكيل آن، و در هنگامى كه نطفه باشد، بلكه در صورتى كه احتمال باردارى وجود داشته باشد، خوردن داروويا انجام دادن عملى كه موجب افتادن جنين شود، روا نيست. از اين رو، اگر زن دارويى بخورد و يا عمل مزبور را انجام دهد، در حالى كه احتمال باردارى خود را بدهد و بعدها روشن شود كه او باردار بوده است، كار حرامى را انجام داده كه ممكن است از گناهان كبيره باشد و خداوند به احكام خود داناتر است.