فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٨

مرد هم پيش آيد، چون اگر مرد شاهد آورد كه خواهر آن زن مدعى را عقد كرده اين احتمال وجود دارد كه قبل از او، زن مدعى همسرى را به همسرى گرفته بود، و در نتيجه عقد دوم باطل باشد، ولى بينه از عقد قبلى، اطلاع نداشته باشد.

قسمت دوم عبارت، گنگ است. همين مطلب در نسخه‌هاى ديگر اين گونه است:

«لجواز صدق البينة مع تقدم عقده على من ادعاها وصدق بينته مع تقدم عقده على من ادعته.» (١)

٤٤. وصيت به يك سوم مال براى فقرا:

«ولو اوصى بثلثه للفقراء جاز صرف كل ثلثه الى فقراء بلد المال ولو صرف الجميع فى فقراء بلد الموصى جازه.»/١٥٦

«جاز» فعل لازم است وپس از آن آوردن ضمير به عنوان مفعول، اشتباه است . (٢)

٤٥. ازدواج با دو خواهر:

«لو وطأ أحد الأختين المملوكتين حرمت الأخرى....»/١٦٤ پيدا است كه «احدى» درست است نه «احد». (٣)

٤٦. فسخ نكاح عبد فرارى:

«لايحكم بفسخ نكاح العبد باباقه وان لم يعد فى العدة على الاقوى.»/١٦٦

«يعد» با تشديد «دال» به معناى عده نگه داشتن مرد است كه بى جا است و«لم يعد» با سكون «دال» به معناى «باز نگردد» درست است.

٤٧. احكام مهر:

«يكفى فيه المشاهد عن اعتباره.»/١٧٠

در اثر اشتباه چاپى «تاء» در «المشاهدة» افتاده است. (٤)

٤٨. حكم الحاق فرزند:

«ويلحق الولد بالزوج الدائم بالدخول ومضى ستة أشهر من حين الوط‌ء... هذا في التام الذي ولجته الروح وفى غيره يرجع إلى المعتاد من الأيام والاشهر وإن نقصت عن الستة أشهر.»/١٧٥