«فإن عجز عن الاستقلال اعتمد.»نمى‌توان «عن القيام» را در تقدير گرفت، چون در حال تكيه كردن، قيام امكان دارد. شهيد ثانى عبارت را «مستقلاً» دانسته است، زيرا پس از آن مى‌گويد:

«غير مستند إلى شى‌ء بحيث لو ازيل السناد لسقط.)

٩. احكام زكات:

«لو ثلم النصاب في الحول فلا شى‌ء ولو قربه.»/٤٢

در بعضى نسخه‌ها نيز «قربه» نوشته شده ليكن «فر به» صحيح است (٢)در اين صورت معنى اين گونه مى‌شود:

«اگر مالك قبل از تمام شدن سال، مالش را از حد نصاب كم كند، زكاتى بر او نيست، اگر چه با اين كار بخواهد از پرداخت زكات فرار كند.)

١٠. اموالى كه نمى‌توان به عنوان زكات پرداخت: «ولا ذات العور.»/٤٢

«عوار» صحيح است. (٣)

١١. اوقات نماز.

«...ولا تقدّم الليلية الاّ لعذر وقضاؤها افضل. فأول الوقت أفضل الاّ لمن يتوقع زوال عذره.»/٢٥

آوردن «فاء» بر سر «اوّل» جايگاهى ندارد، زيرا جمله پس از آن ارتباطى با جمله پيشين ندارد و از آن نتيجه گرفته نشده بنابر اين «و أوّل الوقت...» درست است. (٤)

١٢. الف: بيمارى كه تا رمضان سال بعد بهبود نيابد: «يغدى عن كل يوم بمد.»/٤٩

ب: پيرمرد وپيرزنى كه نتوانند روزه بگيرند: «الشيخان إذاكلمه عجز قديا بمد.»./٤٩«فدى» (ثلاثى مجرد) به خودى خود متعدى است./٤٩

ليكن وقتى به باب افتعال رود با حرف جر «باء» متعدى مى‌شود. (٥)

در تمام نسخه‌هايى كه در اختيار داشتيم، عبارات به صورت فوق است اما ظاهراً «يفتدى» و «افتديا» صحيح است.

(١)(ع و ح).
(٢)(الف، ح و ع).
(٣)الف، ح و «المصباح المنير».
(٤)(الف، ح و ع) ١٢.
(٥)«القاموس المحيط» و «المنجد».