راجع الى اربابه من المسلمين»كه درست آن: «وقبل ذلك راجع...»است. گمان نشود كه اين اشتباه چاپى وناچيز است وكم وزياد شد يك نقطه قابل گذشت است، چرا كه بعد از «قيل» دو نقطه «:» گذاشته‌اند، كه مى‌رساند مراد مصحح، «قيل» بوده است نه «قبل». وبه لافى ابي الصلاح هم ارجاع داده‌اند ودر كافى «قبل» است نه «قيل».

٤٦ - ج٤، ص٤١٩: «او يجعلها....» كه «او يجعلهما...» صحيح است.

٤٧ - ج٤، ص٤١٩: «إلاّ أن يشاء الامام، فإن بيع منفرداً عن قرينه» كه صحيح آن: «إلاّ ان تشاء الأم... عن قريبه» است.

٤٨ - ج٤، ص٤٢٢: «وتركه يجوز في ذمّه» ودر پاورقى نوشته‌اند كه در تمام نسخه‌هاى مختلف و در مأخذ اصلى، «يجوزا» است و حال آن كه صحيح آن «يخود» است؛ «يضعف» (الخور: الضعف)، رجوع شود به لسان العرب، ج٤،

٤٩. ص٢٦٢ - ج٤، ص٤٤٧: «الذي خرج منه قتل ولم ينفذ إلى دار الحرب» كه صحيح آن: «...قبل ولم ينفذ إلى دار الحرب» است.

٥٠ - ج٤، ص٤٥٢: «ثمّ أمر منادي ينادي» كه بايد: «ثم امر منادياً فنادى» باشد.

٥١ - ج٤، ص٤٥٣: «قالوا فأخبرنا به انما لم يسهم» كه: «... فاخبر بانه انما لم يسبهم» صحيح است.

وده‌ها نمونه ديگر كه از حوصله اين مقاله خارج است.

ب: تخريج مصادر واشتباه در آن

بعد از تقويم نص كتاب تخريج مآخذ ومنابع كتاب، مهم‌ترين كار در تصحيح كتاب است. رجوع به مصادر اصلى كتاب، كمك شايانى به تقويم نص كتاب مى‌كند.

در بيشتر مواردى كه در نقد تقويم نص گذشت، اگر مصحح مصدر اصلى را بادقت ملاحظه مى‌كرد، دچار چنين لغزش‌هاى فاحشى نمى‌شد. مصحح نشانى مآخذ را در پاورقى آورده است بدون اين كه عبارت مختلف را با متن مآخذ اصلى تطبيق كند، علاوه بر اين در استخراج مآخذ دقت چندانى به كار نرفته است.

١ - در جلد چهارم مختلف بيش از پنجاه مورد آيه قرآن ذكر شده كه هيچ نشانى از هيچ يك از آن‌ها در پاورقى