فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٢
هرگاه معدود سه تا ده، مؤنث باشد، عدد آن به صورت مذكر مىآيد و عقود در حالت رفع با و او نگاشته مىشوند. بنابر اين عبارت صحيح چنين است:
«و قيل إنّها خمس وعشرون حجة.» (١)
١٩. پاسخ كسى كه عليه او اقامه دعوى شده:
«أمّا السكوت إن كان لآفة توصل إلى الجواب.»/٨١
پس از «اما» آوردن «فاء» واجب است.
بنابر اين، بايد عبارت اين گونه باشد: «اما السكوت فان كان....» (٢)
٢٠. شهادت بر شهادت: «... أو مالاً كالقرض وعقود المعارضات.»/٨٦
در اثر اشتباه چاپى (معاوضات» با «راء» چاش شده.
«لاتثبت فى حق اللّه مختصاً كالزنا.»/٨٦
در نسخههاى «الف» و «ح» به جاى «مختصاً»، «محضا» ضبط شده اگر چه ممكن است «مختصا» از جهت معنى صحيح باشد اما «محضاً» فصيحتر است.
٢٢ - شهادت بر شهادت:
«يجب أن يشهد على واحد، عدلان ولو شهد على الشاهدين فما زاد، جاز.»/٨٦
شهيد مىخواهد بفرمايد كه، اگر دو نفر عادل بر دو شاهد يا بيشتر شهادت دهند جايز است، زيرا براى هر كدام، دو شاهد عادل، گواهى دادهاند.
بنابر اين «شهد» بايد به صورت مثنى يعنى «شهدا» باشد (٣).
٢٣. رجوع در هبه:
«يصح الرجوع في الهبة بعد الاقباض ما لم يتصرّف أو يعوّض أو يكون رحماً.»/٩٠
«يكون» عطف به «يتصرف» و مجزوم مىباشد پس «يكن» صحيح است. (٤)اگر «يكون» خوانده شود، به ذهن مىرسد كه «لم» بر سر آن در نيامده است. در نتيجه رجوع به آن جايز خواهد بود، حال آن كه رجوع به هبهاى كه به رحم داده شده، جايز نيست، چنانچه در تحرير الوسيله مىخوانيم:
(١)(الف و ح).
(٢)(همان مدرك).
(٣)(الف، ح و ع).
(٤)(الف و ع).