اجمالى از بنياد عقايد ايشان ترسيم مى‌دارد. از اين رو آنچه را كه در اين بحث فقهى مفيد مى‌نمايد، ياد مى‌كنيم.از جمله باورهاى ايشان كه دعوى آن دارند و بر آن تأكيد مى‌ورزند، توحيد است. در نوشته مختصرى كه به نام «درفش» منتشر كرده‌اند، فصلى با عنوان «توحيد» گشوده‌اند، و به آن نام «بوثه توحيد» داده‌اند (ظاهرا «بوثه» در نوشته‌هاى آنان معادل بخش و فصل است و مانند سوره وآيه) واز جمله آمده است:الهى منك كل شى‌ء، ياعظيم، ياسبحان، ياحكيم ياعظيم، يا اللّه‌ المتعال الكريم، علا قدرتك على كل شى‌ء يا من ليس له شبيه ولا نظير، ياراحم المؤمنين، يامنجي المؤمنين... ياعزيز ياحكيم... يا من ليس له شريك فى قدرته سبح اسمك... و از جمله مطالب كتاب، اعتقاد به نبوت، كتابهاى مقدس، فرشتگان، بهشت و جهنم، دعا و همانند آن است و از جمله مطالب ديگر آن، مقوله اخلاق و عبادات است كه محتواى آن از آنچه معهود اديان الهى است، چندان دور نيست. اما از يك سو اين گونه مطالب در اين كتاب وجود دارد و از سوى ديگر، عقايدى دارند كه چه بسا بوى فاصله از توحيد خالص، از آن استشمام مى‌شود و از جمله: اعتقاد آنان به «منداد هيى» كه مى‌گويند او اولين كسى است كه تسبيح و حمد خداوند كرد و از فرشتگان مقرب الهى است و در برخى از فصلهاى كتاب، نام او را همراه با نام خداوند مى‌آورند.

ديگر آنكه ديده مى‌شود كه به فرشتگان - كه با نامهاى خاص از آنان ياد مى‌كنند - توسل مى‌جويند و آنان را جزء مقربان مى‌شمرند و نيز آدم ابو البشر ويحيى را در رديف فرشتگان مى‌شمرند و به رودهاى مقدس و اماكن مقدس و حيات و ساكنان جهان انوار و... سلام و درود مى‌فرستند و نيز در مواردى خداوند را به عنوان «پدر پدران» نام مى‌برند - و خداوند بسى برتر و بالاتر است از آنچه ايشان مى‌گويند.

نتيجه آنكه در عقايد ايشان، بخشى عقايد حق و مورد پذيرش و توحيدى وجود دارد و بخشى ديگر باورهاى نادرست كه باعقايد توحيدى خالص ناسازگار است و ما اين مطالب را از آنچه