ثالثاً: اديان سه گانه مستقل از يكديگرند و از ظاهر آيه و نحوه بر شمردن آن دين‌ها، يكى پس از ديگرى و در كنار يكديگر، همين نكته به ذهن تبادر مى‌كند. و اين احتمال كه در برخى از كلمات طرح شده است كه ذكر صابئان، از موارد ذكر خاص بعد از عام است، بعيد بلكه نادرست مى‌نمايد زيرا در يك آيه، صابئان بعد از يهود و در آيه ديگر، بعد از نصارى ذكر شده است. هم چنين از آنچه گفتيم، اشكال سخن برخى از اساتيدمان در كتاب تفسير خود روشن مى‌شود ايشان بعد از ياد كرد سخن طولانى «بيرونى» در باره تاريخ صابئان و ذكر برخى از عقايد كه به آنان منتسب است، فرموده‌اند:

وما نسبه الى بعض من تفسير الصابئة بالمذهب الممتزج من المجوسية واليهودية مع اشياء من الحرانية هو الاوفق بما فى الاية، فان ظاهر السياق ان التعداد لاهل الملة...

آنچه را كه او - بيرونى - به برخى نسبت داد كه مذهب صابئى، آيينى مخلوط از مجوس، يهودى و رگه‌هاى از آيين حرانى است، با آيه سازگارتر است زيرا ظاهر سياق، آن است كه آيه در مقام بر شمردن اقوامى است كه اهل دين هستند.

اشكال آن است كه ظهور آيه در اينكه صابئان هم اهل دينى هستند - چيزى كه خود ايشان به آن اعتراف داشتند - با آنچه كه فرمودند كه اين آيين، تركيبى از مذاهب سه گانه است منافات دارد زيرا ظاهر آيه آن است كه آنان اهل آيينى هستند، غير از آن آيينهايى كه در آيه ذكر شده است، نه آنكه آيين آنان مكتب التقاطى بشرى است كه از ديگر اديان پديد آمده باشد. علاوه بر اين، آنچه بيرونى به ايشان نسبت داده است، ظاهراً منتسبان به اين آيين، آن را قبول ندارند.

نكته ديگر آنكه آنچه ما ياد آور شديم كه صابئان، به خدا و روز قيامت ايمان دارند و آيين آنان، دين درست و نازل از سوى خداست، تعبير ديگرى است از اين كه آنان «اهل كتاب» هستند. بر اين مبنا كه عنوان «اهل كتاب» اعم از آن است كه كتاب آسمانى، ابتدائا بر پيامبر قوم خاصى نازل شده است و يا اينكه بر پيامبر ديگرى نازل شده باشد و پيامبر جماعتى ديگر، از آن پيامبر صاحب كتاب