بودن ازدواج با حليله پسر، تنها به پدران اختصاص دارد؛ زيرا واژه اصلاب، تنها پدرانى را كه مرد هستند در بر مى‌گيرد، بدين سبب كه منى مرد از صلب بيرون مى‌آيد و نه منى زن.

اين اشكال مردود است به چند دليل:

نخست آن كه:واژه صلب به قسمتى از بدن كه ميان دو ديواره استخوانهاى پشت و استخوانهاى سينه واقع شده، تفسير گرديده است، بنا بر اين، صلب به پدران اختصاص ندارد. (١٧)

دوم آن كه:پيش‌تر اشاره شد كه اضافه حلائل به ابناء، نشان مى‌دهد كه معيار حرام بودن ازدواج آن است كه حليله پسر باشد و انسان با حليله پسرش نمى‌تواند ازدواج كند؛ از اين روى توصيف ابناء به «الّذين من أصلابكم» از باب اين است كه پسر خوانده‌ها را از اين حكم خارج كند و لذا با حرام بودن حليله‌هاى پسران رضاعى ناسازگارى ندارد.

سه اين كه:استصحاب حرام بودن نيز، بر حرام بودن ازدواج با حليله پسر

(١٧)تفسير الميزان، علامه طباطبائى، ج٢٠، ص٣٨١، سوره طلاق.