عن ابى محمد الحسن بن محمد عن جدّه عن احمد بن محمد الرافعي عن إبراهيم بن علي عن أبيه، قال : حجت مع عليّ بن الحسين(ع) فالتاثت عليه الناقة في سيرها، فاَشار اليها بالقضيب، ثمّ قال : آه لولا القصاص و ردّ يده عنها» (١٤٤)؛

ابراهيم بن على از پدرش نقل مى‌كند كه با امام سجّاد(ع) به حج رفته بودم، در مسير راه شتر در راه رفتن سستى و كندى نشان داد. در اين هنگام امام سجاد(ع) چوب دستى خود را بلند كرد و نشان حيوان داد و آنگاه فرمود : آه! اگر ترس از قصاص‌نبود اين كار را انجام مى‌دادم. سپس دست مبارك خود را پايين آورد و چوب دستى را از جلوى چشم حيوان دوركرد

موارد جواز زدن حيوان

در مواردى هنگام استفاده از حيوان شلاق زدن آن تجويز شده است. در بيشتر روايات، ميان زدن براى لغزش در راه رفتن و نافرمانى و سرباز زدن تفصيل داده شده و از زدن براى لغزش نهى شده است :

سهل بن زياد عن محمد بن الحسن بن شمون عن الأصمّ عن مسمع بن عبدالملك عن أبي عبداللّه‌(ع)، قال : قال رسول اللّه‌ (ص) : «اضربوها على النفار و لا تضربوها على العثار» (١٤٥)؛

امام صادق(ع) از رسول اكرم(ص) نقل مى‌كند كه ايشان فرمودند : حيوانات را در نافرمانى و سرباز زدن از راه رفتن بزنيد نه در لغزيدن.

همين روايت را نيز شيخ طوسى با سند ديگرى نقل كرده است. (١٤٦) در حديث ديگرى

(١٤٤) وسائل الشيعه ، ج١١، ص٤٨٥، باب ١٠ از ابواب أحكام الدوابّ ، ح ١٥ ؛ ارشاد شيخ مفيد، ص ٢٥٦ .
(١٤٥) وسائل الشيعه ، ج١١، ص٤٨٨، باب ١٣ از ابواب أحكام الدوابّ ، ح ٣ ؛ الكافي، ج٦، ص٥٣٠ .
(١٤٦) رواه الشيخ بإسناده عن سهل بن زياد و البرقي في المحاسن مرسلة.