«همچنين روايات ديگرى نيز مى‌گويند به سبب احترامى كه حيوان دارد، بايد با آن با كمال رأفت و مهربانى رفتار كرد. البته بله در صورتى كه ذبح آن ضررى نداشته باشد و بتوان از گوشت و پوست آن استفاده كرد. مى‌توان قائل به وجوب ذبح شد [تا حيوان از تشنگى عذاب نكشد و زجر كُش نشود و آب را در وضو مصرف كرد.]» (٤٨)

عده‌اى از فقها، چون شهيد ثانى و فاضل هندى (٤٩) تصريح مى‌كنند كه در تقدّم حيوان بر وضو فرقى بين تشنگى‌حيوان خودش و حيوان ديگرى نيست هرچند علامه حلّى(ره) در آن اشكال كرده‌اند. (٥٠)

در همين راستا شهيد ثانى(ره) آورده‌اند:

«همانطور كه بذل مال براى زنده ماندن انسان واجب مى‌باشد، براى بقاى حيوانى كه داراى احترام است نيز واجب است، گرچه ملك ديگران باشد. اما بذل مال براى كافر و سگ هار واجب نيست .»

ايشان در ادامه اين مسئله را مطرح مى‌كنند كه اگر ميان دو حيوان، مثل سگ و گوسفند تعارض پيش بيايد و آب و غذا براى رفع تشنگى هر دو كافى نباشد كدام مقدّم است كه شهيد ثانى گوسفند را مقدّم داشته است، (٥١) ولى صاحب جواهر به موجب امكان ذبح گوسفند وبهره بردارى از گوشت آن در تقدّم گوسفند اشكال مى‌كند. (٥٢)

(٤٨) جواهر الكلام، ج ٥، ص١١٥ .
(٤٩) مسالك الأفهام، ج١، ص١١٢؛ كشف اللثام، ج ٢ ،ص٤٤١ ؛ «ثمّ الحيوان الذي له حرمة يعمّ حيوانه وحيوان غيره ».
(٥٠) منتهى المطلب، ج١، ص١٣٥ .
(٥١) مسالك الأفهام، ج١٢، ص١٢٠، مى‌گويد:»كما يجب بذل المال لإبقاء الآدمي يجب البذل لإبقاء البهيمة المحترمة و إن كانت ملكاً للغير، و لا يجب البذل للحربي و الكلب العقور و لو كان للإنسان كلب غير عقور جائع و شاة فعليه إطعام الشاة».
(٥٢) جواهر الكلام ، ج٣٦،ص٤٣٦.