دلهاى آنان را همچون چشمانشان كور كرده به حلّيت متعه فتوا داده‌اند. مردى به عنوان اعتراض، به او گفت: همانا تو مرد بى ادب و خشكى هستى. به جانم قسم، متعه در دوره امام المتقين(يعنى رسول خدا(ص)) انجام مى‌شد. ابن زبير گفت: امتحان كن. به خدا سوگند اگر اين كار را انجام دهى با سنگهايت تو را سنگسار مى‌كنم.

حافظ بن ابى شيبه از نافع روايت كرده است:

از ابن عمر در مورد متعه سؤال شد. وى در پاسخ گفت: حرام است. به او گفته شد: ابن عباس آن را حلال مى‌داند. ابن عمر گفت: پس چرا در زمان عمر لب به سخن باز نكرد. (١٢١)

مطلب ششم: استناد تحريم متعه به خود خليفه

روايات بسيارى وجود دارد كه تحريم متعه به خود خليفه منسوب است و او بود كه متعه را حرام و مرتكبان آن را تهديد به سنگسار شدن كرد. در اين مجال مختصر، نقل تمامى آنچه سيره و تاريخ نويسان ذكر كرده‌اند ممكن نيست. از اين رو به ذكر برخى از آنها بسنده مى‌كنيم:

١. عمران بن حصين گفته است:

آيه متعه در كتاب خدا نازل شد و رسول خدا(ص) ما را به انجام آن دستور فرمود. آنگاه آيه‌اى كه متعه حج را نسخ كند نازل نشد و رسول خدا ما را از آن نهى نكرد تا اينكه وفات كرد. بعدها مردى با صلاحديد خودش آنچه را كه مى‌خواست، گفت. (١٢٢)

٢. عمران بن حصين گفته است:

آيه متعه در كتاب خدا نازل شد و ما همراه رسول خدا(ص) آن را انجام

(١٢١) الدرّ المنثور، ج٢، ص٤٨٧.
(١٢٢) صحيح مسلم، ج٤، ص٤٩، باب «جواز متعه» و در اين حديث، به هر دو متعه اشاره شده است.