شيعه از اميرالمؤمنين، على بن ابى طالب(ع)، نقل مى‌كنند كه متعه حلال است. محمد بن جرير طبرى نيز در تفسيرش از على بن ابى طالب(ع) نقل كرده است كه: «لولا انّ عمر نهى الناس عن المتعة ما زنى إلاّ شقيّ»، يعنى: «اگر عمر مردم را از متعه نهى نمى‌كرد، كسى جز شقى مرتكب زنا نمى‌شد». (١١٩)

عجيب‌تر اينكه اهل سنت از ابن عباس هم مسأله تحريم متعه را نقل كرده‌اند. بخارى از ابى جمره نقل كرده است:

از ابن عباس در مورد متعه زنان سؤال شد و ابن عباس آن را مجاز دانست. يكى از موالى او گفت: در زمانى كه زنان كم بودند و مردم در سختى و تنگنا بودند، چنين بوده است. ابن عباس گفت: آرى؛ (١٢٠) با اين كه ابن عباس مشهور است به اين كه به حلّيت متعه فتوا داده است.

مسلم از عروة بن زبير نقل كرده است:

عبداللّه‌ بن زبير در مكه قيام كرد و در طى خطبه‌اى گفت: مردانى كه خداوند

(١١٧) صحيح مسلم، ج٤، ص١٣٥، باب «نكاح المتعه».
(١١٨) تفسير طبرى، ج٣، ص٢٠٠؛ الدرّ المنثور، ج٢، ص٤٨٦.
(١١٩) تفسير فخر رازى، ج١٠، ص٥٠.
(١٢٠) الدرّالمنثور، ج٢، ص٤٨٦.