٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٤ - ولايت الهى و حكومت اسلامى(٢) آیة الله محمد مؤمن قمى

دلالت اين حديث بر مطلوب ما آشكار است به جز اين كه احتمال دارد به سبب فاصله زمانى زيادى كه بين صاحب كتاب و بين زيد بن ارقم وجود داشته است، بعضى از راويان حديث از سلسله سند حذف شده باشند، در هر صورت دراين حديث نيز دلالتى بر تفسير آيه غدير به ولايت امر به معناى مورد نظر، وجود ندارد.

٩. ما رواه أحمد في مسنده عن سعيد بن وهب و عن زيد بن يثيع قالا: نشد عليّ(ع) الناس في الرحبة من سمع رسول(ص) يقول يوم غدير خمّ إلاّ قام، قال: فقام من قبل سعيد ستّة، و من قبل زيد ستّة فشهدوا أنهم سمعوا رسول اللّه‌(ص) يقول لعليّ يوم غدير خمّ: أليس اللّه‌ أولى بالمؤمنين؟ قالوا: بلى، قال: اللّهمّ من كنتُ مولاه فعليّ مولاه، اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه (١٨)؛

احمد در مسندش از سعيد بن وهب و زيد بن يثيع نقل كرده است:

على(ع) مردم را در رحبة، به خداوند قسم مى‌داد كه هركس در روز غدير خم سخنان رسول خدا(ص) را شنيده است، بايستد و شهادت هد. شش نفر از ياران سعيد بن وهب و شش نفر از ياران زيدبن يثيع، بلند شده و شهادت دادند كه از رسول خدا(ص) شنيده‌اند كه در روز غدير فرمود: «آيا خداوند از مؤمنين به خودشان سزاوارتر نيست؟ گفتند: بله، فرمود: خداوندا هركس من مولاى اويم از اين پس على مولاى اوست، خداوندا، دوستانش را دوست بدار و با دشمنانش دشمن باش».

دلالت اين حديث به همراه توضيحات گذشته ما نسبت به احاديث مشابه، كامل و واضح است.

١٠. ما رواه ابن بطريق في العمدة باسناده عن عبداللّه‌ بن أحمد بن حنبل عن أبيه عن عفّان عن حمّاد بن سلمة عن عليّ بن زيد عن عديّ بن ثابت عن البراء بن عازب قال: كنّا مع رسول اللّه‌ (ص) في سفر، فنزلنا بغدير خمّ فنودي فينا الصلاة جامعة، و كسح لرسول اللّه‌(ص) تحت شجرتين، فصلّى الظهر و أخذ بيد


(١٨)مسند احمد،ج١،ص١١٨.