پيرامون رسيدگى به حيوان، احاديث بسيارى به دست ما رسيده كه مجموع آنها بر استحباب اين عمل تأكيد داشته و آن را كار پسنديده‌اى به حساب مى‌آورند كه برخوردار از اجر اخروى نيز مى‌باشد .

شيخ طوسى (٦٣) و ديگر فقها چون صاحب جواهر (٦٤) در كتابشان ذكر كرده‌اند كه:

پيامبر اكرم(ص) در ضمن بيان مشاهدات خود از بهشت در شب معراج مى‌فرمايند:

«زن بدكاره‌اى را درآنجا ديدم و در باره او سؤال كردم؛ پاسخ داده شد: او زنى است كه در راه به سگ بسيار تشنه‌اى برخورد كرد و لباس خود را در چاه فرو برده و در حلق او چكاند و بدين وسيله تشنگى سگ را برطرف ساخت؛ و براى اين كارش خداوند او را آمرزيد» (٦٥).

در حديثى از امام باقر(ع) آمده است:

«انّ اللّه‌ تبارك و تعالى يحبّ إبراد الكبد الحرّي و من سقى كبداً حرّى من بهيمة و غيرها أظلّه اللّه‌ يوم لا ظِلّ إلاّ ظلّه» (٦٦)؛

«خداوند تبارك و تعالى سيراب كردن جگر هر تشنه‌اى را دوست دارد و هر كه جگر تشنه‌اى را سيراب كند ـ خواه حيوان باشد و خواه غير آن- خداوند او را در روز قيامت در زير سايه (رحمت) خود قرار مى‌دهد».

فصل دوم: حقوق حيوان در مكان

از جمله حقوق حيوان در حفظ و نگهدارى، برخوردارى از مكان مناسب مى‌باشد. بر مالك حيوان واجب است مكانى شايسته و مناسب با حيوان و برابر با عرف زمان و مكان براى حيوان تهيه كند.

(٦٣)مبسوط، ج ٦، ص٤٧ .
(٦٤) كشف اللثام، ج ٧، ص٦١١ ؛ جواهر الكلام، ج ٣١، ص ٣٩٥ .
(٦٥) بحار الانوار، ج٦٥، ص ٦٥ .
(٦٦) وسائل الشيعه، ج٩، ص٤٠٩، باب ١٩ از ابواب صدقه، ح٢.