الحمر الأهليّة يوم خيبر و نهى عن متعة النساء» و در اين حديث، محل نهى از متعه ذكر نشده است. ولى ربيع بن سبره در حديثش محل آن را ذكر كرده و گفته: محل نهى از متعه در حجّة الوداع بوده است؛ زيرا چنين گفته است: «گواهى مى‌دهم كه پدرم گفت: پيامبر(ص) در حجّة الوداع از متعه نهى كرد».

شافعى گفته است: «چيزى را جز متعه نمى‌شناسم كه خدا آن را حلال، آنگاه حرام، سپس آن را حلال، آنگاه حرام كرده باشد». بنابراين شافعى، مسأله را بر ظاهرش حمل كرده، يعنى پيامبر(ص) متعه را در جنگ خيبر، حرام و سپس در حجّة الوداع به مدت سه روز حلال، آنگاه آن را حرام كرده است. (١١٣)

تشريع و قانون گذارى به شكل مزبور، بيشتر شبيه قانون گذارى انسانى است كه از عاقبت آن اطلاعى ندارد و مصالح و مفاسد امور را نمى‌داند و از اين رو چيزى را بدون انديشه، وضع و سپس نقض مى‌كند، در حالى كه پيامبراسلام(ص)، پيامبر عظمت و قداست و پيامبرى است كه علمش را احدى از مردم عالم ندارد و خداوند در حقش فرموده است:

{و كان فضل اللّه‌ عليك عظيماً } ؛ (١١٤)

و فضل خدا بر تو عظيم بود.

از اين رو ساحت پيامبر(ص) را اجلّ از تشريعى مى‌دانيم كه بيشتر شبيه بازى با احكام است. ابن حجر در فتح البارى گفته است:

سهيلى گفته است: در مورد زمان تحريم متعه اختلاف است. بعيدترين روايتى كه در اين زمينه وارد شده، روايتى است كه مى‌گويد اين قضيه در غزوه تبوك روى داده است. بعد از اين روايت، روايتى است كه مى‌گويد تحريم متعه در عمرة القضاء روى داده است. اما روايت مشهور اين است كه تحريم متعه در جريان فتح مكه بوده، همچنان كه مسلم از حديث ربيع بن سبره، از پدرش

(١١٣) المغنى، ج٧، ص٥٧٢.
(١١٤) نساء، آيه ١١٣.