اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦١ - آشوبى نطنزى
زمان شاه تهماسب و شاه اسماعیل دوم، همواره مورد احترام حکومت صفویّه بود. سفری به هند رفت، و مراجعت نمود.
آخرالامر مدّتی در مشهد مقدّس به تدریس پرداخت، و در سفری که به همراه حمزه میرزا داشت، در سال ٩٩١ در شهر ری وفات یافت. قاضی نورالدّین محمّد اصفهانی و علاّمه چلبی از شاگردان او به شمار می روند. طبع شعر نیز داشته، و «افضل» تخلّص می کرده [است].
این رباعی را شیخ بهایی در کشکول از او نقل می کند:
در دوزخ هجران، لب کس کی خندد یا خاطر او به خرّمی پیوندد
گر آن دوزخ چو دوزخ هجران است حاشا که خدا به کافری بپسندد
صاحب عنوان، دارای تألیفاتی است از آن جمله: ١. انموذج العلوم ٢. دیوان اشعار ٣. رساله در اعتراض به قول استاد خود جناب مقدّس اردبیلی در موضوع «امر بشی ء نهی عن ضدّه الخاص» ٤. رساله در معقولات ثانیه[١].
آل ترکه جلال الدّین محمّد
جلال الدّین محمّد ترکه، از معاصران شاه عبّاس کبیر صفوی و بزرگان آل ترکه بوده است.[٢]
آل ترکه، خواجه افضل الدّین محمّد
خواجه افضل الدّین محمّد صدر بن حبیب اللّه ترکه اصفهانی، از معاریف سلسله آل ترکه است که در ١٣ رمضان المبارک سال ٨٥٠ به دستور شاهرخ در ساوه مقتول گردید[٣].
[١] تاریخ عالم آرای عبّاسی، ج١، ص٢٤٦؛ تتمیم امل الآمل، ص٧١؛ ریاض العلماء، ج٣، ص٣١٤؛ الذّریعه، ج٢، ص٤٠٤، ج٩، ص٨٥؛ فهرست مجلس، ج٨، ص١٤؛ احیاء الدّاثر، صص٢١٠ ٢١١؛ معجم مؤلّفی الشّیعه، ص١٠١؛ کشکول، ج١، ص٦١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦٠؛ مزارات اصفهان، ص٦٣.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦١.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص٦٠ ٦١؛ مزارات اصفهان، ص٦١؛ اصفهان (کتاب جوانان)، ص٢١٦.