اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٠٢ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
ای اولوا الالباب بر «قاموس» مهر آرید و لطف خوب گوییدش اگرچه او بدی ها کرده بود[١]
ملاّاحمد کرمانی
ملاّاحمد واعظ کرمانی قمیشه ای (شهرضایی) از فضلاء و اهل منبر و واعظ دانشمند و متّقی بوده، و سال ها در شهرضا به ارشاد و هدایت خلق می کوشیده، و پس از سال ١٣٥٤ قمری، در آن جا وفات یافته است.
میرزا احمد قمشه ای
(میرزا احمد فرزند عالم ربانی ملا عبدالله قمشه ای، عالم فاضل، در ذی قعده ١٢٥٩ق وفات یافته و در صحن تکیه آقا حسین خوانساری در حوار پدر خود دفن گردید.)[٢]
احمد «مجدی» اصفهانی
احمد شکری متخلّص به «مجدی» شاعر ادیب، در سال ١٢٩٥ خورشیدی در اصفهان متولّد شد، تحصیلات ابتدایی خویش را در این شهر به پایان رسانید، از اعضاء انجمن ادبی کمال بود، و غزل را نیکو می سرود. از اشعار او است:
[گردید عمر من همه صرف غمِ نگار آیا نگار هیچ ز من یاد می کند
وصل نگار خواهم و آن سنگ دل نگر با من به روزگار چه بیداد می کند[٣]]
شیخ احمد مدرّس زنجانی
آقا شیخ احمد مدرّس زنجانی، عالم فاضل متکلم ادیب. در ابهر زنجان متولّد شد، و در زنجان، قزوین و نجف اشرف به تحصیل پرداخت، سپس به کرمان رفت، و بیش از چهل سال به ارشاد مردم و تدریس و تحقیق مشغول شد. او در اواخر عمر به اصفهان منتقل شد،
[١] یادداشت های آقای رحیم قاسمی (وفیات علمای معاصر اصفهان)، نسخه خطّی.
[٢] جلوه افلاکیان نوشته رحیم قاسمی، مخطوط.
[٣] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص٤١١ ٤١٢.