اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٢٩ - آشوبى نطنزى
النّجوم الزّاهره، فی تراجم المنجّمین[١].
شیخ ابوالقاسم نجفی*
شیخ ابوالقاسم نجفی بن شیخ ابوالحسن بن شیخ محمّد شریف، عالم فاضل و فقیه ماهر، ساکن اصفهان، متوفّی ٢٧ ربیع الثّانی ١٣٦٤ق، مدفون در تکیه مادر شاه زاده.
ابوالقاسم بن ابوالعلاء
ابوالقاسم غانم بن محمّد بن ابوالعلاء اصفهانی، شاعر ادیب و دانشمند قرن چهارم هجری است. وی معاصر صاحب بن عبّاد بوده است، خود می گوید: پس از مرگ صاحب، در عالم رؤیا دیدم که گوینده ای مرا مخاطب و معاتب ساخته که: «چرا برای صاحب، مرثیه ای نگفتی؟». گفتم: «وی آن قدر محاسن دارد که ندانم کدام یک را بگویم، و می ترسم که درباره او کوتاهی کنم». گوینده گفت: «مصرع اوّل را من می گویم، مصرع دوم را تو بگو»:
گفت: ثوی الجود و الکافی معا فی حفیرهٍ گفتم: لیأنس کُلٌّ منهما باخیه
گفت: اصطحبا حبیین ثم تعانقا گفتم: ضجیعین فی لحداً بباب درّیه
گفت: اذ ارتحل الثّاوون عن مستقرّهم گفتم: اقاما إلی یوم القیامه فیه
در وصف زر نرود (زاینده رود) نیز سروده است:
تجّر علی الامصار ذیل یجبّر و اعجاب معتزّ علیهنّ معتد[٢]
سیّدابوالقاسم کزازی
سیّدابوالقاسم بن احمد حسینی کزازی الاصل، اصفهانی المسکن از فضلاء قرن سیزدهم، از آثارش کتابت نسخه ای است از شوارق تألیف مولی عبدالرزّاق لاهیجی که آن را در روز چهارشنبه نهم ربیع الثّانی سال ١٢٤٣ به خطّ نسخ به پایان رسانیده است، نسخه به شماره ٥ در کتابخانه
[١] احیاء الدّاثر، ص١٨٦؛ الذّریعه، ج١٢، ص٢٢١؛ تاریخ تشیّع اصفهان، صص٣٥٢ ٣٥٣.
[٢] تتمّه الیتیمه، ج١، صص٢ و ١٩؛ محاسن اصفهان، صص٥، ٣١، ٥٤، ١٠٨، ١١٠ ١١١؛ معجم الادباء، ج٦، ص٢٧٦؛ رساله الارشاد، ص٤٥؛ مرآه الجنان، ج٢، ص٤٢٤؛ تاریخ اصفهان، صص١٦ و ٩٨.