اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٤٧ - آشوبى نطنزى
صفر ١٣٣٤ق در این شهر وفات یافت، و در تخت فولاد مدفون گردید، و بعدا فرزندش حاج آقا مجلس برای او تکیه و بقعه ای بنا نهاد، و در داخل بقعه و صحن و اتاق ها عدّه ای از علماء و حکماء و اطبّاء اصفهان مدفون شدند. مادّه تاریخ بنای بقعه این است: «قل ان الجنّه للمتّقین». تاریخ وفاتش این بیت است:
یکی آمد برون ز الهام غیب آورد تاریخش: «شده طیّار سوی کوی حق روح ابوجعفر»[١]
شیخ ابوجعفر مازندرانی
شیخ ابوجعفر مازندرانی اصفهانی، از علماء قرن دوازدهم و مجاز از شیخ محمّد مکّی از اعقاب شهید اوّل بود، تاریخ اجازه ١١٨٣، و هم چنین مجاز از سیّدعبداللّه تستری است، و در آن جا وی را به «الفاضل الجامع المحقّق القاضی باصفهان» وصف می کند، تاریخ اجازه ١١٦٨ می باشد.[٢]
ابوحاتم رازی
ابوحاتم احمد بن حسن بن هارون بن احمد رازی، از محدّثین قرن چهارم هجری است. وی در سال ٣٤٥ق در اصفهان ساکن بوده، و حدیث می گفته است. ابن مقری از او حدیث نقل می کند.[٣]
ابوحاتم رازی
ابوحاتم محمّد بن ادریس بن منذر بن داوود بن مهران رازی [حنظلی] جزی، از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری. وی از اهالی قریه جز [گز بُرخوار] بوده است. در سال ٢٤٠ق متولّد شده، و جهت اخذ حدیث به شام، مصر و عراق سفر کرده است. ابو عمرو بن
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٨٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٤٣؛ نقباءالبشر، ج١، ص٣١؛ تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان، ج١، ص٢٦٧؛ بیان المفاخر، ج٢، ص١٧٠؛ سیری در تاریخ تخت فولاد٥٥.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ص٥٣؛ بیان المفاخر، ج٢، ص٢٣٣؛ اعیان الشّیعه، ج٧، ص٢٦٦؛ الذّریعه، ج١١، ص٢٧.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٤٧.