خواجه نصیرالدّین طوسی آن را از عربی به فارسی ترجمه کرده، و مبحث سیاست مُدُن و تدبیر منزل را بدان افزوده، و به نام اخلاق ناصری نامیده که به طبع رسیده است. ١٧. الشّوامل فی ردّ «الهوامل»، تألیف ابوحیّان توحیدی ١٨. الفوز الاصغر در فلسفه، مطبوع ١٩. الفوز الاکبر ٢٠. فوز السعاده ٢١. فوز النّجاه، در اخلاق ٢٢. رساله فی دفع الغمّ من الموت لماذا اخاف الموت ٢٣. الکنز الکبیر [٢٤. رسالهٌ فی اللذّه و الآلام] ٢٥. لغز قابس ٢٦. مختار الاشعار یا مستوفی ٢٧. مقاله فی علاج الحزن [٢٨. ندیم الفرید]. [کتاب نزهت نامه علایی از تألیفات شهمردان بن ابی الخیر رازی است، و به طبع رسیده؛ ولی به اشتباه آن را به ابن مسکویه نسبت داده اند].[١]

ابن مطلب هبه اللّه

ابوالمعالی هبه اللّه بن محمّد بن علی ملقّب به «ولی الدّوله» و معروف به «ابن مطلّب» وزیر خلیفه المستظهر باللّه بوده، و در بغداد اقامت داشته، سرانجام به جرم شیعه بودن، مورد سوء ظنّ سلطان محمّد بن ملکشاه سلجوقی واقع شد، و در اثر مکاتبات او با خلیفه، از ترس جان خود، از بغداد گریخت، و در اصفهان وفات یافت.[٢]

ابن مظاهر

ابن مظاهر، از حافظه ای قوی برخوردار بوده، و احادیث بسیاری را از بر داشته است. حافظ ابونُعیم در کتاب خود، ذیل شرح حال ابواسحاق ابراهیم بن محمّد بن حمزه بن عماره، درباره وی می نویسد: «لَم یَرَ بعد ابن مظاهر مثله فی الحفظ»[٣].

ابن مظفّر

ابن مظفّر بن شبیب، از فقهاء و محدّثین اصفهان است. وی امام مسجد جامع اصفهان بوده است. یاقوت حموی در ذیل شرح حال احمد بن فضل باطرقانی گوید: «پس از

[١] معجم الادباء، ج٥، صص٥ ١٨؛ الاعلام ج١، صص٢٠٤ ٢٠٥ رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص١٩٦ ١٩٧؛ مختصری از تاریخچه محلّه خواجو، ص٧٣؛ النّابس، ص٢٨؛ شمس التّواریخ، ص٢٤؛ نزهه الارواح، ص٤٠٦؛ الکنی و الالقاب، ج١، صص٤٠٨ ٤٠٩ روضات الجنّات، ج١، صص٢٦٤ ٢٦٦؛ تاریخ گزیده ص٦٨٩؛ دانشنامه اسلام و ایران، ج٦، صص٨٥٢ ٨٥٣؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج٦، ص٥٦؛ مزارات اصفهان، صص١٤٥ ١٤٦؛ رجال اصفهان، دکتر کتابی، صص٢٦٥ ٢٦٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٣٢ ١٣٣؛ تاریخ اصفهان، جابری، صص٣٠٠ ٣٠١ و ٣٨٢ ٣٨٤؛ تاریخ الحکماء، قفطی، ص٢١٧؛ هدیه العارفین، ج١، ص٧٣؛ معجم المؤلّفین، ج٢، ص١٦٨؛ الذّریعه، ج١، ص٢٥ و ج٣، ص٣٤٧، ج٢، ص١٦٨؛ الذّریعه، ج١، ص٢٥ و ج٣، ص٣٤٧، ج٤، ص٦٦ و ج٥، ص٧٨ و ج١٦، صص٣٦٨ ٣٦٩؛ تاریخ تشیّع اصفهان صص٢٥٠ ٢٥٥؛ اصفهان (کتاب جوانان)، صص٢٠٧ ٢٠٨؛ تاریخ نظم و نثر در ایران، ص١٢٣؛ ریحانه الادب، ج٨، ص٢٠٦؛ هدیه الاحباب، صص٩٩ ١٠٠؛ مجلّه یادگار، شماره ٤ و ٥، آذرودی، ١٣٢٧، صص١٣٠ ١٣٣.

[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص١٠١٢؛ تاریخ تشیّع اصفهان، ص٢٨٤؛ نسائم الاسحار، ص٣١؛ آثار الوزراء، ص١٤٣؛ دائره المعارف تشیّع، ج١، ص٣٦٨؛ آثار الشّیعه، ج٤، ص٣٦.

[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٩٩.