اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٠٤ - آشوبى نطنزى
ابومحمّد قاسم بن محمّد دیمرتی، احمد بن اسحاق، طبرانی، قاضی محمّد بن احمد بن ابراهیم، ابومحمّد بن حیّان، ابواحمد عال، ابن مقری و دیگران از او روایت کرده اند. صاحب عنوان در عداد حفّاظ مشهور و ملقّب به امام بوده، در جمادی الآخر سال ٣٠٢ق وفات یافت.[١]
ابن متویه، احمد
احمد بن حسین بن محمّد معروف به «ابن متویه»، صحف ادریسیّه را از زبان سوری به عربی نقل کرده، و علاّمه مجلسی (ره) تمام آن را در کتاب دعا، از مجلّدات بحارالانوار نقل فرموده است.[٢]
ابن متویه، حسن
حسن بن متویه بن سندی قرشی، از محدّثین، و از مشایخ روایت محمّد بن حسن بن ولید (م٣٤٣ق) است.
در ریاض العلماء گوید: در برخی از نسخه ها نامش حسین بن متویه نوشته شده، و این دو (حسن و حسین) یک نفر می باشند که نامشان تصحیف شده است.[٣]
ابن متویه حسن
حسن بن ابی الحسن نصر بن عثمان بن زید بن مزید بصری اصفهانی از محدّثان اصفهان است. از موالی انصار بوده، و جدّ ابراهیم بن متویّه است. در اصفهان متولّد شده، از حفص بن غیاث روایت می کند، و ابوالفضل حسین بن عبداللّه واضحی از او نقل حدیث می نماید.[٤]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٨٩؛ تذکره الحفّاظ، ج٢، ص٧٤٠؛ اللباب، ج٣، ص١٦٣.
[٢] نوابع الرّواه، ص٢٧، بحارالانوار، ج٩٢، ص٤٥٢.
[٣] نوابع الرّواه، ص٩٧.
[٤] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٥٠.