اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٩٥ - آشوبى نطنزى
روایت حدیث می کند.
برادرزاده اش احمد بن سعید بن جریر از او نقل حدیث می نماید.[١]
میرزا محمّدابراهیم همدانی
میرزا محمّدابراهیم همدانی فرزند میرزا محمّدجعفر فرزند میرزا علاّمه میرزا ابراهیم همدانی، شاعر ادیب. وی در اصفهان و همدان تحصیل نموده، و سرانجام در اصفهان ساکن شد. او متولّی امام زاده سهل بن علی در همدان بود. در شعر و خطّ و انشاء و معمّا مهارت بسزایی داشت.
[از سال وفات او اطّلاعی در دست نیست؛ ولی ظاهرا تا سال ١١٠٧ق زنده بوده است]. این شعر از او است:
روزگاری شد که با دردت هم آغوشیم ما همچو سیل از هستی خود خانه بر دوشیم ما
چون سپند دور از آتش در شب هجران یار ناله ها در دل گره داریم و خاموشیم ما[٢]
ابراهیم اشعری
ابواسحاق ابراهیم بن جعفر بن محمّد بن سعید اشعری از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است.
از ابوعتبه حمّصی و حمید بن مسعده روایت می کند، و ابراهیم بن محمّد بن حمزه و ابومحمّد بن حیّان و قاضی ابواحمد از وی روایت می کنند. در سال ٣٩٤ق در راه مکّه وفات یافت[٣].
ابراهیم اصفهانی
ابراهیم بن آقا جعفر شیشه فروش اصفهانی از فضلاء و نویسندگان کتب در قرن ١٣
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٧٧.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص١٤٠ ١٤١، قصص الخاقانی، ج٢، صص٩٩ ١٠٠؛ تذکره المعاصرین، حزین، ص١٥٠.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٩٢.