اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٨ - آشوبى نطنزى
افکنده ای چو اشک اگر از نظر مرا افسرده تر مخواه از این بیشتر مرا
مرغ شکسته بال، جهان باشدش قفس دیگر امید نیست از این بال و پر مرا[١]
ابان
ابواحمد ابان بن ابی خصیب شهاب از پسران حنیفه بن نجیم بوده است. از حسین بن حفص، یحیی بن عبداللّه بن بکیر، عیسی بن جعفر، عبدالرّحمان مقری، احمد بن یزید حرّانی، احمد بن یونس و سلیم بن منصور بن عمّار روایت می کند. وی در سال ٢٥٨ق وفات یافت.[٢]
ابان بزّاز
ابوالحسن ابان بن مخلّد بن ابان بزّاز، از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری است. وی از محمّد بن ابان بلخی، ابوغسّان محمّد بن عمرو زینج، عبداللّه بن عمران و محمّد بن مهران روایت نموده، و ابواحمد محمّد بن احمد بن ابراهیم و ابومحمّد عبداللّه بن محمّد بن عمر از او نقل حدیث کرده اند. وی در حدود سال ٢٩٩ق وفات یافته است.[٣]
ابدال اصفهانی
ابدال اصفهانی از شعرای قرن دهم هجری، ابتدا دکان عطّاری داشت، و به واسطه عشق، دیوانه شد. سه سال در اصفهان قلندر و سروپای برهنه می گشت، پس از آن به تبریز رفت، و پنج سال با ارامنه معاشرت داشت، و در میکده به سر می برد. عاقبت توبه کرد، به عبادت و طاعت روی آورد، و دوازده سال سجّاده نشین شد.
این بیت از او است:
[١] سخنوران نامی معاصر ایران، ج١، صص١٣٠ ١٣٣؛ تذکره شعرای استان اصفهان ص٥١.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٢٩؛ طبقات المحدّثین، ج٣، ص٢٧٢.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٣٠؛ طبقات المحدّثین، ج٤، ص٢٣٧.