اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣١٤ - آشوبى نطنزى
الخلفاء الاربعه[١].
ابوالفتوح قمشه ای
ابوالفتوح قمیشه ای، عالم و فاضل و حکیم بوده، و در قرن دوازدهم می زیسته است، و حواشی به شرح اصول کافی نگاشته که آن را فرزندش محمّدمهدی قمیشه ای در نسخه ای از کتاب مرقوم که در تاریخ ٢٦ شعبان ١١٣٣ق از کتابت آن فراغت یافته، نقل نموده است.[٢]
ابوالفتوح گلستانه*
ابوالفتوح گلستانه، خوشنویس خطّ نستعلیق بوده، و در اواخر حکومت صفویّه می زیسته، از آثار او کتیبه ای گچ بری در مدرسه نیماورد اصفهان است.[٣]
ابوالفرج اصفهانی
ابوالفرج اصفهانی، علیّ بن حسین بن محمّد بن احمد بن هیثم بن عبدالرّحمان بن مروان بن عبداللّه بن مروان حمار، ادیب نحوی، لغوی، مورّخ، کاتب و شاعر قرن چهارم هجری.
در سال ٢٨٤ق در اصفهان متولّد [شد]، و در بغداد نشو و نما یافته، و تحصیل نموده، و باقی عمر را تحت حمایت آل بویه به خصوص مهلّبی وزیر گذرانیده، سرانجام در ١٤ ذی حجّه ٣٥٦ق وفات یافته [است]. معروف است که وی شیعه زیدی بوده، و این که او از
[١] الاعلام، ج١، ص٢٩٤؛ ذیل کشف الظّنون، صص٤٩ و ٩١؛ هدیه العارفین، ج١، ص٢٠٤؛ ریحانه الادب، ج٧، ص٢٢٦؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٣٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٧٣ ١٧٤؛ طبقات الشّافعیه، اسنوی، ج٢، صص١٩٦ ١٩٧؛ مرآه الجنان، ج٣، ص٤٩٨؛ تاریخ اصفهان، جابری، صص٢٩٣ و ٣٧٦؛ معجم المؤلّفین، ج٢، ص٢٤٨؛ روضات الجنّات، ج٢، ص٦؛ الکنی و الالقاب؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «اسد»، ص٢٣٠٧؛ فرهنگ بزرگان اسلام ایران، ص٩٢؛ سفرنامه شاردن (قسمت اصفهان)، ص١١٧؛ احقاق الحق، ج٢، ص٤٤٩؛ کشف الظّنون، ج١، ص١؛ مزارات اصفهان، صص٧٣ ٧٤.
[٢] الذّریعه، ج١٣، ص٩٨؛ الکواکب المنتشره، ص٥٨٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ص٨٤.
[٣] گنجینه آثار تاریخی اصفهان، ص٦٨٢؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص١٨١.