اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٨٢ - آشوبى نطنزى
فراغت یافته است. نسخه ای ارزشمند از این کتاب به خطّ سیّدمحمّد حسن بن سیّدمحمّدتقی موسوی اصفهانی به سال ١٢٣٩ق موجود است که کاتب نوشته است: مؤلّف کتاب در دو سال قبل (یعنی سال ١٢٣٧ق) در راه مکّه وفات یافته است. از کتاب شرح بهجه المرضیّه نسخه های خطّی متعدّدی موجود است. هم چنین بارها چاپ شده است، و ازجمله یک بار نیز در سال ١٢٩٧ق به طبع رسیده است.[١]
میرزا ابوطالب اصفهانی
میرزا ابوطالب اصفهانی، برادرزاده صاعدای اصفهانی، از فضلاء اصفهان در قرن دوازدهم هجری بوده است. از آثار او مجموعه ای است حاوی ٩ کتاب به تاریخ ١١٧١ با یادداشت میرزا ابوطالب که به شماره ٢٦٦٩ در کتابخانه مجلس شورای ملّی تهران موجود است.[٢]
میرزا ابوطالب اصفهانی
میرزا ابوطالب اصفهانی، ادیب فاضل، مؤلّفِ رساله ای در صرف به فارسی، نسخه در کتابخانه جامع گوهرشاد به شماره ١/٦٠٠ موجود است.[٣]] شاید او همان مؤلّف حاشیه بر بهجه المرضیّه باشد که شرح حال او در این کتاب آمده است].
میرسیّدابوطالب امامی
میرسیّدابوطالب امامی اصفهانی، از علمای معتبر اصفهان در عهد شاه تهماسب صفوی بود، و تولیّت امام زاده زین العابدین معروف به درب امام را بر عهده داشت[٤]، و در معقولات و
[١] محیط ادب، مقاله استاد حاج سیّدمحمّدعلی روضاتی، صص٢٣٩ ٢٤٧؛ الذّریعه، ج٦، ص٢٩؛ الکنی و الالقاب، ج٣، ص١٨٣؛ اعیان الشّیعه، ج٦، ص٤٤٨؛ الکرام البرره، ج١، ص٣٩؛ مکارم الآثار، ج٤، ص١٠٦١؛ چهل سال تاریخ ایران (المآثر و الآثار)، ج١، صص٣٠٤ ٣٠٥؛ دائره المعارف تشیّع، ج١، ص٣١٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٦٢.
[٢] فهرست مجلس، ج٨، ص٤٢٥.
[٣] فهرست گوهرشاد، ص١٤٧.
[٤] اعیان الشّیعه، ج٦، ص٢٩٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٨١٨؛ وقایع السّنین و الاعوام، ص٤٨٩، ریاض العلماء، ج٥، ص٤٦٧.