اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٥٢ - آشوبى نطنزى
دارند.[١]
ابوالحسن میرزا حسینی اصفهانی
ابوالحسن میرزا فرزند ابوالحسین میرزا حسینی اصفهانی عالم فاضل، ادیب شاعر. در علم فقه و حدیث مهارت داشته، و درویش مشرب، پاک طینت و درست عقیده بوده، و گاهی به اقتضای حال، اشعاری می سروده است.[٢]
میرزا ابوالحسن قهی اصفهانی*
حاج میرزا ابوالحسن قهی قهپایه ای اصفهانی بن محمّد اسماعیل بن حاج ابوالحسن آقا علی اکبر بن آقاعبّاس، عالم فاضل، در روستای قهی قهپایه اصفهان متولّد شده، در اصفهان نزد آخوند کاشی، جهانگیرخان قشقایی و میرزا ابوالمعالی کلباسی کسب فیض نمود، و از شیخ محمّدعلی نجفی مسجد شاهی، شیخ محمّدتقی آقانجفی و آقا شیخ محمّدرضا نجفی اجازه دریافت نمود. وی در ١٥ شعبان ١٣٦٣ق در زادگاه خود وفات نمود، و همان جا دفن شد.[٣]
میرزا ابوالحسن گلستانه
میرزا ابوالحسن بن محمّد امین بن میرکمال الدّین بن علاءالدّین محمّد گلستانه، مورّخ و ادیب قرن دوازدهم هجری.] وی سال ها در خدمت عمویش میرزا محمّدتقی حاکم کرمانشاه بوده، و چندی نیز وزارت او را داشته است. سرانجام به زیارت عتبات عالیات رفته، و پس از قتل عمویش به هندوستان مهاجرت نموده]، و در آن جا به نوشتن تاریخ ایران پس از عصر نادر تا سال ١٢٠٣ق پرداخته است، و کتاب را مجمع التّواریخ نامیده است.[٤]
[١] بیان المفاخر، ج١، ص٢٥١.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص١٣٧.
[٣] مجلّه فرهنگ اصفهان، شماره ٢٥ و ٢٦، بهار و تابستان ١٣٨٣، ص٦٣.
[٤] زندگی نامه علاّمه مجلسی، ج١، ص٣٢١؛ الذّریعه، ج٢٠، ص٤٩؛ مجمع التّواریخ، ص شانزده سی و یک (مقدّمه).