اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٥١ - آشوبى نطنزى
از او است: ١. اشعاری در فضایل و مناقب و مراثی و مصائب حضرات معصومین علیهم السلام ٢. تقریرات اصولی و فقهی اساتید خود (غیر مرتّب و نامنظّم) ٣. رساله در اصول دین، مختصر ٤. شرح صحیفه سجّادیّه ٥. موعظه ابراهیم[١].
سیّدابوالحسن شهشهانی
سیّدابوالحسن بن سیّدمحمّدابراهیم شهشهانی عالم فاضل [ظاهرا از شاگردان آقامحمّد شهشهانی بوده است. شیخ آقا بزرگ تهرانی نیز احتمال داده است که سیّدابوالحسن از شاگردان حاج محمّدابراهیم قزوینی باشد].[٢] این تألیفات از او است: ١. سدره المنتهی فی شرح جنّه المأوی، در فقه، به عربی، متن از آقا سیّدمحمّد شهشهانی است، و شرح مذکور در محرّم ١٢٦٩ تا ربیع الاوّل ١٢٧١ق نوشته شده است، این نسخه به شماره ١٤٧٣ و نسخه ناقص دیگری به شماره ١٧٥٧ در کتابخانه آیت اللّه مرعشی در قم وجود دارد.[٣]] ٢. الغرّه الحنفیّه فی شرح درّه النّجفیّه، به عربی در فقه، موجود در کتابخانه آیت اللّه گلپایگانی در قم[٤]].
سیّدابوالحسن موسوی
سیّدابوالحسن بن سیّدمحمّدابراهیم موسوی، عالم فاضل، از بنی اعمام حاج سیّدمحمّد باقر حجّت الاسلام شفتی بوده، در اصفهان سکونت داشته، و عمده تحصیلاتش نزد سیّد حجّت الاسلام بوده است. پس از فوت، در مقبره کوچک واقع در دالان مسجد سیّد اصفهان مدفون شد. سال فوتش به دست نیامد. اولاد و اعقابش به موسوی و کابلی شهرت
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص١٠٣٧ ١٠٣٨؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٥١؛ تحفه الابرار، ج٢، صص٥٢١ ٥٢٦؛ گنجینه دانشمندان، ج٣، ص٩٩؛ شهدای روحانیّت شیعه، ص٢٥٤ ٢٥٧؛ میراث اسلامی ایران، ج١٠، صص١٠٣ ١٠٤؛ زندگی نامه علاّمه مجلسی، ج٢، صص٣٥٦ ٣٥٨؛ تاریخ اصفهان، جابری، ص٢٩٠.
[٢] الکرام البرره، ج١، صص٣١ ٣٢.
[٣] فهرست مرعشی، ج٤، ص٢٦٥ و ج٥، ص١٤٠.
[٤] فهرست گلپایگانی، ص٥٣٩.