اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٢٧ - آشوبى نطنزى
ابن منده، محمود
ابوالوفا محمود بن ابراهیم بن سفیان بن منده (ابراهیم) بن عبدالوهاب بن منده اصفهانی، از محدّثین حنبلی اصفهان در قرن ششم هجری. در حدود سال ٥٥٠ یا ٥٥٢ق در اصفهان متولّد شد، و از مسعود ثقفی، ابوعبداللّه رستمی، ابوالخیر باغبان مسعود ثقفی و عبدالمنعم سعدویه روایت می کند.
ابن نجّار، شیخ عبدالصّمد بن احمد بن ابی الجیش و ضیاء از او حدیث شنیده اند. وی در سال ٦٣٢ هنگامی که مغولان به اصفهان حمله کردند، به دست آنان کشته شد. کتاب الایمان از او است.[١]
ابن منده یحیی
ابوزکریّا یحیی بن عبداللّه اصفهانی، از محدّثین خاندان ابن منده اصفهان است. وفاتش در سال ٤٤٥ق روی داده، و کتاب تاریخ اصفهان از تألیفات او است.[٢]
ابن منده، یحیی
ابو زکریّا یحیی بن عبدالوهاب بن ابی عبداللّه محمّد بن اسحاق بن یحیی بن منده اصفهانی از محدّثان حنبلی اصفهان در قرن پنجم و ششم هجری، آخرین فرد معروف خاندان ابن منده در اصفهان است. او را «محدّث بن محدّث بن محدّث بن محدّث بن محدّث بن محدّث) خوانده اند (شش طبقه). ابوسعد سمعانی از قول محمّد بن ابونصر لفتوانی نقل می کند که او گفت: «خاندان منده از یحیی شروع شده، و به یحیی ختم گردیده است». در ١٩ شوّال ٤٣٤ق در اصفهان متولّد گردیده، در طلب حدیث به شهرهای مختلف همچون نیشابور، همدان، بصره و بغداد سفر کرده، و در بغداد، در جامع منصور، املاء حدیث کرده است.
[١] النّجوم الزّاهره، ج٦، ص٢٩٢؛ شذرات الذّهب، ج٥، ص١٥٥ سیر اعلام النّبلاء، ج٢٢، صص٣٨٢ ٣٨٣؛ دانشنامه ایران و اسلام، ج٦، ص٨٨٠؛ الایرانیون و الادب العربی، ج٦، ص٥٠٠.
[٢] هفت اقلیم، ج٢، ص٣٤٨؛ ریحانه الادب، ج٨، ص٢٣٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٧.